The Libertines @ Heineken Music Hall, Amsterdam

The Libertines

Bijna tien jaar nadat Pete Doherty and Carl Barât zich hardop afvroegen wat er – na onophoudelijke ruzies en een steeds meer doordraaiende Doherty – van hen geworden was, schalt het betreffende nummer (‘What Became of the Likely Lads’) op oorverdovend volume door de Heineken Music Hall. The Libertines op reünietour – wie daar het vorige decennium, met Doherty alsmaar wegkwijnend op paparazzofoto’s, grof geld op in had gezet, hoeft inmiddels de rest van zijn leven niet meer te werken. Maar soit, ze zijn er. En hoe! De bierbak in de Bijlmer is nu niet bepaald wat je noemt tot de nok toe gevuld, maar voornamelijk dankzij de immense hoeveelheid Engelsen en Schotten – je verwacht het niet – is de sfeer ver voor aanvang van de show al grandioos.

The Libertines

En als het publiek niet voldoende voor een uitmuntende sfeer zorgt, dan doet de setlist van vanavond dat wel. We kunnen er heel kort over zijn: a-n-t-h-e-m-s. Anthems die een veel gretigere en hongerigere speelwijze verdienen dan ze hier tijdens deze reünieshow krijgen, maar toch; anthems. Daar weten de pakweg 3.500 aanwezigen wel raad mee. Van zoveel door de lucht vliegend bier zou het zelfs bij Rowwen Hèze dun door de broek gaan lopen. Het is dan ook voornamelijk het publiek dat dit optreden tot zo’n heuglijk feit maakt, want van de band zelf hoeven we het niet (meer) te verwachten – maar deed iemand dat überhaupt nog?

The Libertines

Barât doet qua beroerd voorkomen anno 2014 amper onder voor zijn zingende bandgenoot en dwarrelt al gitaar spelend wat over het podium, terwijl Doherty op zijn beurt zo nu en dan vrij onverstaanbaar (“It’s good to be back in the Paradiso!”) de microfoon in brabbelt en meermaals lijkt te zijn vergeten dat Nederlands toch echt een andere taal is dan ze bij onze oosterburen spreken. Dat nummers als ‘Don’t Look Back Into The Sun’ en ‘Can’t Stand Me Now’ dan nog steeds een immense impact op een zaal als deze hebben, valt dan ook niet in de eerste plaats toe te schrijven aan (het gebrek aan) de enorme overgave waarmee de vier hier staan te spelen.

The Libertines

Anderzijds krijgt het publiek waar het bijna vijf tientjes voor heeft mogen lappen: een herenigd The Libertines met twee frontmannen die de vele vrouwelijke tienerharten zowat uit de borstkassen laten kloppen wanneer ze neus aan neus in één microfoon staan te zingen en dat vrijwel het gehele oeuvre in iets meer dan anderhalf uur weet te stampen. De setlist telt maar liefst vierentwintig songs, een door Barât solo uitgevoerd Doherty-liedje (‘The Ballad of Grimaldi’) incluis en krijgt dankzij een vlammend slotstuk en die zelfde Doherty die zijn status als enfant terrible waarmaakt door nog even een microfoonstandaard het publiek in te zeilen, het slot dat het verdient. Wat ervan de ‘Likely Lads’ geworden is? Meer dan genoeg om te hopen dat we snel nieuw werk mogen verwelkomen.

The Libertines

Tekst: Juliën L’Ortye
Fotografie: Daniël de Borger