Prince – Art Official Age

prince-art-official-age(Album – Warner Bros. Records) Wie had gedacht dat het ooit nog zou gebeuren? Prince is terug bij zijn oude label Warner. Alsof je water ziet branden. Na jarenlange geschillen en een breuk waarvan de hoofdoorzaak vooral het snelle artistieke tempo van Prince versus dat van Warner was, zijn de twee na een jarenlange breuk weer bij elkaar, onder de voorwaarde dat Prince zijn artistieke vrijheid mag behouden. Uit het niets volgden er vorige maand aankondigingen voor maar liefst twee te verschijnen albums, die ook nog eens redelijk behoorlijk gepromoot werden wereldwijd, iets wat we niet meer van Prince gewend zijn. Of het goede nieuws en de hoge verwachtingen werden vervuld, is hieronder te lezen. Allereerst soloalbum Art Official Age.

“Finally beloved we meet at last”, zingt Prince op ‘Funknroll’, de afsluiter van zijn nieuwste studioalbum Art Official Age. Een directe verwijzing naar één van zijn grootste hits ‘Let’s Go Crazy’; dat impliceert een classic Prince. Veel Prince-fans zitten al jaren te wachten totdat het muzikale wonder uit Minneapolis weer eens een echte funkplaat maakt zoals alleen hij dat kan. Art Official Age, een misschien iets te voor de hand liggende woordspeling op het tijdperk van smartphones, hashtags en digitalisering, zal deze fans zeker niet teleurstellen, want Art Official Age bevat een aantal kwaliteitsnummers die vooral terugslaan op de Prince-sound van albums als Controversy en Love Sign.

Zo is er ‘The Gold Standard’, een extreem funky nummer dat terugslaat op de sound van het beruchte The Black Album, en ‘Breakdown’ , één van de meest persoonlijke en emotionele nummers van Prince in jaren. Op ‘Breakdown’ (eerder bekend als ‘The Breakdown’) laat Prince tevens eindelijk weer eens horen wat hij op vocaal gebied in huis heeft: zijn kenmerkende geschreeuw komt recht uit het hart en zorgt gegarandeerd voor kippenvel bij veel luisteraars. ‘Breakdown’ evenaart het vocale en emotionele niveau van Prince-klassieker ‘The Beautiful Ones’ zelfs.

Het album houdt het niveau van bovengenoemde nummers echter niet constant vast. ‘Time’ is een wat vlakke en behoorlijk oninteressante ballad die in de laatste halve minuut nog nét spannend wordt, maar niet spannend genoeg om te blijven boeien. ‘Breakfast Can Wait’ is een ondeugende slaapkamergroove waarvoor Prince het licht irritante eekhoornstemmetjeseffect (géén Camille helaas) heeft ingeschakeld. Ook dit nummer sleept te lang door. Het ‘Affirmation’-drieluik is slechts leuk voor een keertje.

Een eerder gemaakte fout van Prince is dat Art Official Age (net als bijvoorbeeld 3121) door de verschillende muzikale stijlen last kan krijgen van een kleine identiteitscrisis, maar als een aantal aanvankelijk vreemd of chaotisch klinkende nummers (‘Art Official Cage’, ‘U Know’) een goede kans en wat tijd krijgen, kunnen ze groeien tot topnummers. Bijvoorbeeld ‘This Could Be Us’: een knipoog naar de gelijknamige twitterhashtag en meme van Prince die maanden geleden populair werden op het internet. ‘This Could Be Us’ mag als zoetsappige doch scherpe, half emotionele half brutale ballad gerust samen met ‘Breakdown’ het beste nummer van het album genoemd worden.

Op wat vlakke nummers na is Art Official Age de eerste Prince-cd sinds tijden die zowel scherpe teksten, vernieuwing als signature talents naar boven haalt. Het is te hopen dat, nu Prince door een goede promotie weer redelijk in de schijnwerpers staat, we meer kwaliteitsmateriaal (live-registraties, anyone?) van deze man mogen horen.