The Antlers @ Paradiso, Amsterdam

In 2009 bracht The Antlers haar derde album Hospice uit wat zorgde voor de grote doorbraak. De uit Brooklyn afkomstige band had in de underground al enige aandacht gekregen met hun twee eerdere albums, maar met name door de nummers ‘Two’ en ‘Bear’ wisten ze bescheiden hitjes te scoren. Ondertussen zijn ze alweer twee albums verder, die allebei ongeveer net zo veel positieve respons hebben gekregen en met het laatste album Familiars in de achterzak staat de band vanavond in een goed gevuld Paradiso.

The Antlers begint haar set met ‘Palaces’, de eerste single van het nieuwe album. De band maakt hele rustige en vaak ingetogen muziek, en het is dus niet zo gek dat de bandleden zelf ook erg ingetogen het podium opkomen en hun instrumenten bespelen zonder ook maar een klein beetje contact te maken met het publiek. De volgende twee nummers zijn ook van het nieuwe album en hoewel het een prima album is zitten er geen duidelijke uitblinkers tussen. Dit in combinatie met de wel heel erg grote ingetogenheid zorgt er voor dat de set nogal traag begint.

Zanger en oprichter van de band, Peter Silberman, is een tengere en schuchtere jongen die op cd heel goed zijn gevoelens kan laten spreken. Toch lijkt het er op dat hij live erg veel moeite heeft met het feit dat er een hele volle zaal mensen naar hem staat te staren. Dit hoeft op zichzelf niets uit te maken, maar het zorgt er wel voor dat er op het podium verder vrij weinig te zien valt. Bovendien is er weinig aandacht besteed aan de lichtshow, die het geheel juist naar een hoger niveau had kunnen optillen. Toch, naarmate de set vordert, weet de band steeds meer te overtuigen en lijken de bandleden steeds losser te komen en harder te gaan spelen.

Oude nummers krijgen een nieuw jasje, wat bij sommigen goed werkt en anderen minder, maar het interessant om de band af en toe iets nieuws te zien proberen. Verder bestaat de set voornamelijk uit nummers van het nieuwe album, maar dan met af en toe een kleine post-rock outro om het live net wat sterker te maken. Zo begint de set vrij traag en saai, maar naarmate de avond vordert weten ze het juiste geluid te vinden en lijken ze er zelf ook meer van te genieten. De set eindigen met een vrij bombastische versie van het normaal zeer ingetogen ‘Epilogue’ werkt heel goed. En zo eindigt het concert op een manier die het beste bij The Antlers past: ingetogen, maar toch heel groots.