Prince & 3rdEyeGirl – PlectrumElectrum

music-prince-3rd-eye-girl-plectrum-electrum-cover-artwork(Album – Warner Bros. Records) Naast Art Official Age, de nieuwe soloplaat van Prince, is ook PlectrumElectrum verschenen, het al bijna een jaar geleden aangekondigde album van Prince met zijn all-female backing band 3rdEyeGirl.

Dat Prince veel aandacht geeft aan zijn muzikanten en muzikale kompanen is inmiddels wel bekend. Wendy & Lisa, The Time en meest recent Andy Allo kregen een contract, een duw richting beroemdheid of constante back-up van Prince. 3rdEyeGirl past wat concerten betreft perfect in dit rijtje. Live is 3rdEyeGirl een gedreven en getalenteerde band met een enorm plezier in het spelen van muziek. Nu krijgt 3rdEyeGirl, bestaande uit Ida Nielsen op bas, Donna Grantis op gitaar en Hannah Ford op drums en als vocalist, ook de volledige aandacht op een studioalbum. Misschien niet zo’n goed idee als bij eerdere muzikale vrienden van Prince, want PlectrumElectrum is slechts bij vlagen een goed album.

Albumopener ‘Wow’ klinkt tekstueel als een soort comeback en wekt de indruk dat PlectrumElectrum op z’n minst een degelijk rockalbum wordt. ‘Pretzelbodylogic’, een even vreemd klinkend nummer als de titel doet vermoeden, slaat tekstueel gezien nergens op maar is ergens een typisch Prince-product en out of the box. ‘Aintturninround’ is de statement-song van PlectrumElectrum, met een riff die maar één of twee keer leuk is. Tevens verzorgt drumster Hannah Ford de (backing) vocals op ‘Aintturninaround’ en enkele andere nummers op PlectrumElectrum, wat één van de grootste fouten op dit album is. Of het aan de veel te gepolijste productie van haar echtgenoot Joshua Welton ligt of gewoon aan haar eigen stemgeluid is onbekend, maar Ford heeft een stem die meer Disney Princess en Fox Kids Hits uitstraalt dan rockchick. Een bizar slechte keuze als vocalist. Als iedereen dan even zijn mond houdt op het instrumentale titelnummer ‘PlectrumElectrum’ is dat voor de afwisseling wel eens fijn.

Na alweer een nummer waarvan het gitaarwerk prima is, maar de tekst ietwat klungelig (‘Fixurlifeup’), slaat PlectrumElectrum een andere richting in: vanaf ‘Stopthistrain’ (en nee, de spatiebalk is niet kapot) worden er vooral kauwgompoprefreintjes gezongen, meisjesgroepenclichés aangehaald en worden de harde gitaren in de hoek gesmeten. ‘Tictactoe’, een prima kinderslaapliedje met weer zo’n rampzalige tekst (“like a bunch of blind people playing Tictactoe, who knows where the zeroes and the x’s go?”), kon net zo goed een stuk klassieke muziek zijn, want verder van het “Plectrum”-concept kon er niet worden afgeweken. Afsluiter ‘Funknroll’ is een troost: by far het beste en meest catchy nummer op PlectrumElectrum en een typische Prince-hit. De rest van de songs op PlectrumElectrum (op cover ‘Anotherlove’ na) staat vooral tekstueel en soms zelfs muzikaal in de kinderschoenen. Letterlijk, want sommige nummers passen zo in een High School Musical-film of op een Jonas Brothers-album. Prince en vooral 3rdEyeGirl kunnen veel beter dan dat.