London Grammar @ Heineken Music Hall, Amsterdam

Misschien kon ze het gewoon niet aan? Het is een van de voornaamste vragen die je te binnen schiet na het optreden van London Grammar in de Heineken Music Hall – helemaal met de twee afgezegde shows (2013 en 2014, beide Lowlands) in het achterhoofd. Ze is ongetwijfeld niet meer zo’n enorm welkome gast in de polder, maar die afzeggingen zullen er naar alle waarschijnlijkheid wel aan hebben bijgedragen dat Hannah Reid en haar twee bandgenoten – Dan Rothman, de gitarist met wie ze in eerste instantie de band vormde en toetsenist/drummer Dominic Major, die zich pakweg een jaar later bij het tweetal voegde – vanavond de Heineken Music Hall op basis van één debuutalbum uitverkopen.

London Grammar

Dat enkele wapenfeit weerhield de band er niet van om de kaarten voor de bierhal in de Bijlmer voor de relatief astronomische prijs van haast 35 euro over de digitale toonbank te laten gaan; anderzijds is het uitverkocht en heb je dan als band (en boeker) altijd gelijk. Ware het niet dat de bloedmooie Reid en haar twee maatjes nog geen uur vol maken – iets dat we zelden in de een zaal als de HMH meemaken. We klokken 55 minuten, waarvan er ruim drie kwart ronduit weergaloos zijn. De vocalen van Reid (slechts 24 lentes oud) zijn werkelijk van buitencategorie en hebben een melodramatische edoch pakkende vibe waardoor velen – we zien ouderen, tienerkoppeltjes, gezinnen – zich geroerd voelen, iets dat live alleen nog maar sterker naar voren komt.

London Grammar

London Grammar

London Grammar kent haar kracht en het optreden leunt dan ook vrijwel voortdurend op de stem van de blondine. Het is, op zijn zachtst gezegd, geen straf. Opener ‘Hey Now’, waarbij je uit nieuwsgierigheid – zou het vandaag wel goed gesteld zijn met haar strot? – niet kan wachten op het moment dat de tekst klinkt, geeft daar gelijk blijk van. Kippenvel, rillingen, misschien zelfs wel tranen en wat dies meer zij. Het is een fractie van de emoties die de stem van de 24-jarige teweeg weet te brengen. Dat blijkt temeer wanneer Reid achter de piano plaats neemt voor ‘Shyer’, zonder de kracht van haar stem ook maar een seconde uit het oog te verliezen. Dat doet ze vrijwel nooit, totdat de reguliere set tot een einde komt. Tijdens de ijzersterke cover van Kavinsky’s ‘Nightcall’ gaat het nog vlekkeloos, maar bij afsluiter ‘Strong’ begin je te merken dat Reid’s stem simpelweg niet opgewassen is tegen dit soort ‘langdurige’ optredens.

London Grammar

Hoe pijnlijk ook, komt het temeer naar boven bij toegift ‘Metal & Dust’, waarbij het vocaal begint te haperen en te rammelen. De begeleiding is – zoals dat het hele optreden lang het geval is – meer dan uitstekend, maar het valt niet te ontkennen dat Reid een optreden van deze twijfelachtige lengte (wederom?) overschat heeft.  Het is op zijn minst doodzonde te noemen dat een band van deze kwaliteit – debuutplaat If You Wait is oprecht van grote klasse – vanwege iets als vocale beperkingen de verwachtingen niet in kan lossen. Daar doet zo’n uitzonderlijke strot helaas weinig aan af.

London Grammar

Tekst: Juliën L’Ortye
Fotografie: Daniël de Borger