Locke

(Art24 / September Film) Eén keer in een aantal jaar komt er een bijzondere film voorbij met een uitzonderlijk eenvoudige premisse. Denk in de lijn van Buried (één man die in een kist onder de grond wakker wordt) en Carnage (twee echtparen ‘praten’ de ruzie tussen hun kinderen uit in het huis van één echtpaar), maar dan beter. Films die het behoorlijk goed zouden doen als toneelstuk of het goed deden als toneelstuk, maar waarvoor (ook) gekozen is ze tot leven te laten komen op het witte doek.

Locke is zo’n bijzonder eenvoudige film: één man genaamd Ivan Locke, met een goede baan, een vrouw, twee kinderen en aanzien van zijn collega’s. Locke stapt in zijn auto. Tijdens deze autorit zal alles veranderen.

Dat Tom Hardy een enorm acteertalent heeft, is al lang bewezen. Na zijn grote doorbraak in Inception is het alleen maar bergop gegaan met de Brits-Ierse blockbusterheld. Des te leuker is het om hem in zijn piekjaren juist in deze kleinere arthouseproductie in zijn eentje te zien schitteren. Een bijzonder groot compliment om zo veel emoties, spanning en praten tegen ‘niets’ te kunnen verwerken in een karakter dat ruim tachtig minuten in een auto zit. Locke is zo’n rol die de talenten van een al geprezen acteur naar een nóg hoger niveau tilt.

locke

Bij dit soort films is het het beste om zo weinig mogelijk van het verhaal weg te geven, dus dat zal ook niet gebeuren. Wél valt te zeggen dat Locke een ontzettend knap staaltje cinema is, geconcentreerd op menselijke emoties en gezichtsuitdrukkingen. Verwacht geen sci-fi of actiespektakel, verwacht het liefst helemaal niets.

Locke is een bijzonder diepe, minimale, spannende en sferische film (wie had gedacht dat straatverlichting een prachtig kleurenpalet voor een film kon vormen?), die niets anders dan lof verdient voor regie (Steven Knight, Hummingbird), acteerwerk en cinematografie. Het is bijna onmogelijk niet meegesleept te worden door deze tour-de-force.

Locke is vanaf 9 oktober te zien in een aantal Nederlandse filmhuizen en bioscopen.