Mastodon

Eerder dit jaar leverde Mastodon Once More ‘Round The Sun af, een plaat waarmee het kwartet wéér een andere richting inslaat. De band stond in de Zwolse Hedon en in de Amsterdamse Melkweg, van laatstgenoemde show kan je hier de recensie lezen. Maar er is meer, want we waren ook bij de eerstgenoemde show en wel voor een goed onderhouden met drummer Brann Dailor.

Het gaat goed met Brann, hij heeft alleen gigantisch veel last van jetlag. Een dag voor de show kwamen de heren al aan in Amsterdam en om wakker te blijven heeft hij musea bezocht in onze hoofdstad. “Ik heb veel Rembrands gezien, minstens dertig.  Ik heb een boek gekocht, met daarin plaatjes van de schilderijen die ik heb gezien. Ik vind dat heel tof hoor, die oude schilderijen.”

“Sinds ik klein ben, ben ik daarin geïnteresseerd. M’n ouders wilden liever dat ik schilder werd dan drummer denk ik, puur omdat stiller was in het huis. Nee, maar zonder gekheid, m’n ouders zijn heel ondersteunend geweest toen ik vertelde dat ik drummer wilde worden. Ze waren blij dat ze een creatieve zoon hadden. Hippies noemen ze zulke mensen ook wel. Al waren ze geen Grateful Dead-style hippies. “

“Ze waren vooral into Frank Zappa, Yes, Genesis, Black Sabbath. Zo interesseerde ik me ook in muziek, want dat stond altijd aan. Ook Miles Davis bijvoorbeeld, m’n ouders hebben nog steeds een foto van toen ik twee was en Davis’ ‘Bitches Brew’ via een koptelefoon luisterde, haha. Maar ik heb wel geluk gehad hoor, veel vrienden van vroeger hadden ouders die niets met muziek hadden. Dus die ouders wilden ook niet dat hun kinderen muzikanten werden, mijn ouders gelukkig wel. M’n ouders en grootouders zijn zelf ook muzikanten.”

Jeffrey2 (1)

Ah te gek, dus we hebben het aan je opvoeding te danken? “Absoluut!” Jullie hebben onlangs een nieuwe plaat uitgebracht en hij is wéér anders in vergelijking met z’n voorganger. Was dit de intentie? “Nee, niet echt. Het gebeurde eigenlijk vanzelf. We hebben veel gejamd en na een bepaalde tijd hebben we gekeken welke tracks het meest klaar waren en dat waren de nummers die uiteindelijk op de plaat terecht zijn gekomen. We hebben er eigenlijk verder weinig aan veranderd ook. En ja, het is weer iets anders dan wat we hiervoor hebben gedaan, maar dat houdt het leuk toch? Sommige mensen vinden deze inslag leuk en sommigen niet, dat hou je altijd.”

“Maar dat betekend niet dat kritiek me niets doet natuurlijk, soms is het best vervelend. Het is alsof men iets slechts over je kind zegt, snap je wat ik bedoel? Eigenlijk wil ik zo’n persoon, zo’n criticaster, een flinke rechtse voor z’n bek geven, maar dat kan niet. Nouja het kan wél. En misschien, misschien doe ik dat wel als een journalist dat recht in m’n gezicht zegt.” Wat kan je verder over de plaat zeggen, tekstueel gezien? “Het is een vrij persoonlijke plaat, dat kan ik zeggen. Het gaat over wat wij als band hebben meegemaakt in de afgelopen periode. ’Motherload’ bijvoorbeeld, het is bijna een lege belofte wat we bezingen, het vertellen dat iets goed komt terwijl je zeker weet dat dat niet zo is.”

“Kijk, ik ben van mening dat we het beste uit onszelf halen als we er echt voor werken. En we hebben echt voor deze plaat gewerkt hoor, maar op een andere manier in vergelijking met andere albums en dat is eigenlijk ook wel lekker. Nu hebben we een vrij catchy rockplaat afgeleverd, terwijl ik denk dat als we meer nummers hadden geschreven we met iets totaal anders op de proppen zouden komen. Maar de volgende plaat moet wel echt over de top gefreakt worden, dat lijkt me wel lekker.” En weer een nummer met Scott Kelly van Neurosis! “Ja, hij heeft ‘Diamond In The Witch House’ zelf uitgekozen en ik vind het te gek. Het is niet zo dat dat elke plaat de bedoeling is hoor, dat Scott elke plaat meedoet. Maar het loopt gewoon zo en iedereen is er zeer tevreden over.”

En dan het verhaal dat jullie nog een EP uitbrengen eind dit jaar, wat kan je daarover vertellen? “Dat is inderdaad het plan, maar we moeten daarvoor nog wel de studio in om wat meer op te nemen. Het zijn deels nummers van de sessie voor Once More Round The Sun, maar dan die nummers die niet helemaal af waren, waar ik het eerder over had.” Te gek! Goed, nog één vraag: Wat is je schoenmaat? “US elf. Dat is 45 toch hier? Sorry, daar kan ik verder niets grappigs over zeggen. Misschien over tien minuten, want tien komt voor elf. Haha!”