Ólöf Arnalds @ Rotown, Rotterdam

Het album Palme van de IJslandse Ólöf Arnalds is nog maar net uit. Het is zó nieuw, zegt de zangeres, dat ze het nog moet leren spelen. Kennelijk vindt ze een tour de beste tijd daarmee te beginnen.

De zangeres werd in de recensie van haar laatste album nog geprezen over de nieuw ingeslagen weg met elektro elementen. Vanavond staat ze moederziel alleen op het podium met niets meer dan haar stem, een gitaar en haar persoonlijkheid (die het belangrijkste blijkt te zijn vanavond).

img_8233

Ólöf prijst Nederland, specifiek Rotterdam. Leuke stad. Wat ook fijn is zijn onze paraplu’s, een uitvinding die schijnbaar nooit is aangeslagen in IJsland. Je vraagt je soms af waar de podiumpraat vandaan komt. Nerveus gebabbel, de IJslandse drang naar het vertellen van verhalen, tijdvulling?

Gelukkig is er ook voldoende ruimte voor de muziek. Arnalds heeft inmiddels vier albums uit, waarvan, zoals gesteld, de laatste minder gericht is op de akoestische gitaar en in de wat meer ‘quirky’ hoek zit.

‘Turtledove’ klinkt live ingetogener, het ontbreken van de roffelende drums is wel een gemis, maar Ólöf weet het nummer staande te houden door er op de akoestische gitaar een andere draai aan te geven. Waar ‘Patience’ op het album indruk maakt door de gelaagdheid in vocalen worden deze op verzoek van de zangeres opgevangen door het aanwezige publiek. Het van Innundir Skinni (2010) afkomstige ‘Crazy Car’ (een verzoek uit het publiek) is prachtig, Arnalds tokkelend op de gitaar, met een warme stem.

img_8253

De zangeres heeft moeite met het bijhouden van de tijd: “Hoe lang mag ik nog?” Ze speelt een instrumentaal nummer over een plaatsje in IJsland dat inmiddels populair is onder de hipsters, volgens Arnalds als statement, “zodat ik de eerste ben die er een nummer over maakt”.  Ze begint uit het niets over Sting en de tantra seks-opmerking die hem nog altijd achtervolgt. Halverwege een vrij ingetogen nummer roept ze “het enige wat nog ontbreekt vanavond is een gitaarsolo” en poseert als een ware rockster met gitaar in de lucht.

img_8256

De muziek van Arnalds is niet voor iedereen, vanavond was het af en toe best wel eens slikken, en dat kwam vooral door het timbre van haar stem. De liedjes van Arnalds zijn prachtig, de gelaagdheid van haar album kon ze op het podium echter niet waarmaken, maar haar persoonlijkheid trekt je over de streep. Hoewel het timbre van Arnalds je moet liggen, was het optreden van de zangeres vooral aandoenlijk, mooi, een beetje raar, maar zeker een concert om niet snel te vergeten.