My Brightest Diamond @ Tolhuistuin, Amsterdam

Klassiek geschoolde zangeres en muzikante Shara Worden was als My Brightest Diamond de afgelopen jaren regelmatig op het podium te bewonderen, maar nieuw werk van haar hand was er sinds het in 2011 uitgekomen album All Things Will Unwind buiten een soundtrack niet meer verschenen. Tot deze zomer. In juli verscheen EP None More Than You. Dat bleek slechts een opmaat voor het zojuist uitgebrachte This Is My Hand. Voor dit album combineerde zij op slimme wijze elementen uit de popmuziek met haar getrouwe inspiratiebronnen: cabaret, performance art, klassieke muziek, en jazz. En wie dan bang is My Brightest Diamond-light voorgeschoteld te krijgen komt dus mooi bedrogen uit. Al bij opener ‘Pressure’, waarin zij zingt dat “all this pressure’s making diamonds”, weet je als luisteraar: pop is voor haar een instrument om wat ze maakt klein en puur te houden, maar dynamisch en complex is haar werk dan nog steeds.

My Brightest Diamond

Geheel in lijn met This Is My Hand is het optreden van vanavond ook minder theatraal dan we van Worden gewend zijn. Het is allemaal minder strak gechoreografeerd, er komen geen attributen aan te pas, en sterker nog: ze staat het merendeel van de avond gewoon achter een microfoon te zingen met haar gitaar. Maakt dat dan ook dat het allemaal een stuk minder spannend is? Zeker niet. Zo ontdaan van alle poespas raakt zij als zelden tevoren de kern van wat ze eigenlijk wil overbrengen. Ook vanavond in de mooie concertzaal van de Tolhuistuin is ‘Pressure’ de opener, waarbij de begeleiding in handen is van een drummer, bassist, en het stargaze ensemble dat we al zo veel mooie samenwerkingen hebben zien verzorgen. Het aantal mensen op het podium blijft beperkt: geen dertigkoppige Detroit Marching Band dit keer, alleen een extra trombonist, hoornist/cornettist, saxofoniste, klarinettiste, en fluitiste.

My Brightest Diamond

Wanneer het na een heleboel nieuw werk (‘I Am Not The Bad Guy’, ‘Before the Words’, ‘This Is My Hand’, ‘Lover Killer’, ‘So Easy’, ‘Resonance’), een paar nummers van het voorgaande album (‘Be Brave’ en ‘High Low Middle’) en het nooit uitgebrachte ‘A Bronze Head’ tijd is geworden voor het centrale rustpunt in de set, wordt pas echt duidelijk hoe deze kleinere, ingetogen presentatie ook heel goed kan werken. Gevoelsmatig bijna moederziel alleen op de wereld staat ze zichtbaar geëmotioneerd het voor haar zoontje geschreven ‘I Have Never Loved Someone The Way I Love You’ te zingen. Het publiek vergeet om adem te halen. Muisstil is het, terwijl even daarvoor nog gegrapt werd over een perfect strand waar je niet verbrandt en er geen zand in je… broodjes komt. Een mooi contrast. En als er dan toch champagne meegenomen wordt, zoals een toeschouwer oppert, moet er wel genoeg zijn voor iedereen in de zaal.

My Brightest Diamond

Shara Worden deelt graag met haar publiek, zo blijkt. Later zal ze nog een rondje door de zaal maken, waarbij nog maar eens duidelijk wordt hoe klein van stuk zij eigenlijk is, voordat ze in de toegift vraagt of we allemaal wel onze dansschoenen aan hebben getrokken. Het is tijd voor oude bekende ‘Freak Out’ dus. Het tweede hoogtepunt van de avond moet dan alleen eigenlijk nog komen.

My Brightest Diamond

Nadat de eigenlijke afsluiter, Peggy Lee cover ‘Fever’, afgelopen is en het publiek maar door blijft klappen, komt zij namelijk nog één keer met haar gitaar het podium op. “Birds flying high…” begint ze, en de ontlading van ‘Freak Out’ is spontaan vergeten. De spanning is te snijden tegen de tijd dat “it’s a new dawn / it’s a new day / it’s a new life for me” gezongen wordt. Wanneer deze prachtige versie van Nina Simone’s ‘It’s A New Day’ zijn ontknoping nadert zijn er verschillende monden opengezakt. En dan is het gedaan. Nogmaals zichtbaar ontroerd neemt Shara Worden haar welverdiende applaus in ontvangst. Als iedereen pop op deze manier zou gebruiken, zouden de hitlijsten er een stuk interessanter uitzien.

Tekst: Natasja ter Voert

Fotografie: Daniël de Borger