The Ting Tings – Super Critical

tingtings-supercritical(Album – Finca Records / PIAS) Zonder mededogen noemde Pitchfork Sounds from Nowheresville, het tweede album van Katie White en Jules DeMartino (a.k.a. The Ting Tings), het “slechtste album van 2012”, met een rapportcijfer van 1.8, één van de laagste cijfers ooit uitgedeeld door het Amerikaanse muziekplatform.

Nu is er opvolger Super Critical, waarvan de afgelopen maanden al sterk de indruk werd gewekt dat het een funky popplaat zou gaan worden. Beter dan Sounds from Nowheresville is het in ieder geval, maar dat zegt nog niet bijster veel. De inspiratie is er: Studio 54, disco, new wave en vooral de grote ‘Get Lucky’-hype. Nu de uitvoering nog.

Opener en titeltrack ‘Super Critical’ klinkt als de zoveelste Pharrell Williams-productie, met een te grote knipoog naar het eerdere werk van Michael Jackson en siblings. Een old-school funkriffje op een moderne Pharrell-rip-off schiet het geheel niet in de richting van een originaliteitsprijs: het enige dat nog ontbreekt om van dit nummer een cover te maken is “mama se mama sa mamakusa”.

‘Daughter’ lijkt in de eerste seconden op een samenwerking met The Chemical Brothers. Dan komt er een funky riffje om de hoek kijken. Het lijkt op een herhaling van de eerste track op het album, maar dan besluiten The Ting Tings om met een chaos pad de boel in een eigen sound te forceren. Het is in ieder geval interessant voor een keertje, maar met een autosleutel je exemplaar van Super Critical bekrassen zal hetzelfde effect hebben.

Nu het hitgevoeligere blokje: ‘Do It Again’ en ‘Wrong Club’, nummers die al eerder als single werden uitgebracht. ‘Do It Again’ is een slap Nile Rodgers-aftreksel, wederom incluis een inwisselbaar riffje met funkinvloeden. ‘Do It Again’ klinkt als een nummer dat als soundcheck dient voor een show met “het echte werk”. ‘Wrong Club’ klinkt net als zo’n spontane jamsessie, maar mist gelukkig de irritante achtergrondzang en de te opdringerige riff van ‘Do It Again’, waardoor ‘Wrong Club’ het eerste nummer op Super Critical is dat nog redelijk goed in het gehoor ligt en zelfs enige hitpotentie heeft. Het idee van ‘Wrong Club’ is goed, de uitvoering is oké, maar White en DeMartino spelen wederom leentjebuur bij Chic’s ‘Le Freak’ of Daft Punk’s en Nile Rodgers’ ‘Get Lucky’. De kwaliteit op het album zet door op ‘Only Love’, het eerste nummer dat lijkt op de songs op het succesvolle indiepopdebuut van The Ting Tings, We Started Nothing. En dat is een compliment. De oorspronkelijke (en niet gekopieerde!!) Ting Tings-sound, alleen dan met iets meer groove en stijl.

Voor het midden van hun albums hebben The Ting Tings een soort traditie ontwikkeld: een kinderlijk, veel te ongemakkelijk, simplistisch nummer maken dat de hele sfeer en geloofwaardigwaardigheid van het album vakkundig naar de maan helpt: op het debuut was dat het driekwartsmaatdebacle ‘Traffic Light’, op Sounds from Nowheresville het afschuwelijke ‘Guggenheim’ en op Super Critical is dat ‘Wabi Sabi’: een lachwekkende en nietszeggende draak van een nummer.

‘Communication’, Lionel Richie en Kool & The Gang in een Miami Vice-jasje, is catchy, alleen wordt er hier met een simpele synthesizer weer behoorlijk schaamteloos gekopieerd onder de valse pretenties van inspiratie en een eigen sound. ‘Green Poison’ haalt de goede hoop voor de rest van Super Critical bijna compleet omlaag: Kool & The Gang hebben dit nummer al meermaals tot op de kleinste percussiedetails al gemaakt (‘Jungle Boogie’, anyone?). En oh ja, vergeet niet het ‘Superstition’-melodietje van Stevie Wonder dat er stiekem in is geglipt. Over afsluiter ‘Failure’ zegt de titel al genoeg.

Super Critical is, op een enkele track na, een open uitnodiging voor (terechte) beschuldiging van plagiaat. We horen ergens nog die energieke indiepopband van dik vijf jaar geleden die hoge verwachtingen opriep, maar die band is grotendeels veranderd in een soort Will.i.am van de popmuziek die niet uit een doosje komt: simpele, zichzelf herhalende, twee noten tellende melodieën die een kind kan bedenken en rip-offs van grote hits, om vervolgens prima met het hele zaakje weg te komen. Is de hoop op de indiepop-Ting Tings die hun eigen geluid zo goed zouden kunnen mengen met andere muziekstijlen dan nu geheel vervlogen? Waarschijnlijk wel.