Mogwai @ TivoliVredenburg, Utrecht

De Schotse koningen van de post-rock kwamen eerder dit jaar terug met Rave Tapes, een plaat waarop het vijftal de sound van tegenwoordig met het venijn van voorheen combineert. Natuurlijk, Mogwai anno nu komt niet meer met de heftige uitbarstingen van de eerste platen, maar deze achtste studioplaat is zonder twijfel de beste van de afgelopen tien jaar.

Het prima ontvangen Rave Tapes bracht de heren eerder dit jaar al naar de Amsterdamse Paradiso én naar Best Kept Secret, maar nu mogen ze in de Ronda-zaal van TivoliVredenburg nogmaals acte de présence in Nederland geven. Met de verhalen over de geluidslekken is het afwachten hoe de Schotten in deze Utrechtse zaal klinken, maar daar kunnen we heel duidelijk over zijn: fenomenaal.

Datzelfde geldt voor de setlist. Waar de show in principe gewoon nog deel uitmaakt van de Rave Tapes Tour, voelt het absoluut niet als een verkooppraatje voor deze plaat. Sterker nog: ‘frontman’ Stuart Braithwaite (als je één lid kan aanwijzen als frontman van Mogwai, dan is hij het) brengt geen enkele keer ter sprake dat de heren een nieuwe plaat uit hebben gebracht. Nee, vanaf opener ‘Heard About You Last Night’ tot afsluiter ‘Mogwai Fear Satan’ krap anderhalf uur later is dit optreden één grote reis door het hele oeuvre van de band.

Dat dit leidt tot hoogtepunten is bij Mogwai al lang geen verrassing meer. Wat vanavond wél een verrassing is, is wélke nummers deze hoogtepunten zijn. De ijzersterke uitvoering van ‘I’m Jim Morrison, I’m Dead’ bijvoorbeeld en het spookachtige ‘Deesh’,  waar de groene verlichting een positieve sfeervolle aanvulling is. Die lichtshow is overigens fantastisch: het kleurgebruik, de momenten waarop de stroboscoop de zaal wit kleurt en de bewegende spots voor de backdrop.

En ondanks technische problemen (de gitaar van Barry Burns doet het niet én John Cummings trapt  z’n eigen pedalen naar de vaantjes) blijft de band overeind. En wanneer de heren de set afsluiten met het eerder genoemde ‘Mogwai Fear Satan’ lijkt het heel even alsof de Ronda in een kerkzaal veranderd is. Want zo ervaart een groot deel van het publiek dit nummer. En dat is een publieksrespons waar je als post-rockband van kunt dromen. Geweldig.

1 Comment

Comments are closed.