Porter Robinson @ Melkweg, Amsterdam

Door Rian Westdorp 3 november 2014 Reacties staat uit voor Porter Robinson @ Melkweg, Amsterdam

Met zijn eerste album Worlds wilde Porter Robinson een nieuwe EDM-weg inslaan. Niet de harde, commerciële muziek die de 22-jarige Amerikaan maakte op zijn EP Spitfire, maar muziek waar in hij zijn eigen gevoelens en interesse in de Japanse cultuur kwijt kon. Het resultaat is een melancholische, rustige ambientsound, gecombineerd met typische EDM-beats. In een bijna-uitverkochte, maar niet minder luidruchtige, grote zaal van de Melkweg geeft Robinson zijn eerste echte show als headliner in Nederland.

Live blijft die nieuwe muziek van Porter Robinson goed overeind staan en zorgt het voor een interessante combinatie tussen dance rave en rustige intermezzo’s. Zo is het openingsnummer ‘Sea of Voices’ een goed voorbeeld van de sfeer van het album: een ballad die begint met zachte, lange klanken zonder bas, en opbouwt tot het moment dat de vocalen en beats erbij komen en het nummer een EDM-tintje geeft. De andere hits en hoogtepunten van het album, ‘Sad Machine’, ‘Flicker’ en ‘Lionhearted’, laten verschillende kanten zien van Robinson, maar ze hebben allemaal iets dromerigs en vaak idealistisch. Zo is de tekst van ‘Lionhearted’ bijna een anthem voor het voornamelijk jonge publiek, dat het ook luidkeels meezingt: They broke the walls we guarded / But we don’t care about it / We’ll finish what we started / So promise me that we’ll be lionhearted.

Het dromerige aspect wordt versterkt door de visuals op het scherm achter Robinson, dat de hele breedte en hoogte van het podium inneemt. Het is alsof je even een kijkje mag nemen in Robinson’s wereld vol anime en abstracte, gekleurde beelden. Dinosaurussen, wolken, teksten, Japanse figuren die zo uit een arcade-spel zouden kunnen komen, het komt allemaal voorbij. Soms wisselen de beelden elkaar af op de beat van de muziek, soms wordt er echt een verhaal verteld dat het nummer ondersteunt en blijft de visual langer in beeld. Toch zijn buiten de muziek om ook de typische dancefeest-elementen aanwezig, zoals glitterconfetti en -serpentines. Het is wederom een tegenstelling die de spanning in Robinsons werk weergeeft.

Het oudere werk van de dj en producer komt ook aan bod, zoals de single ‘Language’. Het nummer ‘Easy’, dat Robinson samen met Mat Zo maakte, valt qua vocalen op omdat hij niet vaak werkt met samples van andere bands, maar hier maakt hij gebruik van Colourblind’s ‘Nothing Better’. Het is een welkome afwisseling van alle computervocalen die Robinson gebruikt, want na drie kwartier spelen wordt de show wat eentonig. Veel nummers hebben een rustige start, krijgen dan bijval van de beats, waarna een rustig intermezzo volgt, en een steviger einde. Met ‘Say My Name’, dat hard inzet met de tekst “Say my name and you can say it with honor”, herpakt het publiek ook zijn interesse en volgen nog enkele onderscheidende nummers zoals ‘Hear the Bells’ om af te sluiten.

Met zijn Worlds-tour laat Robinson zien dat hij niet in het typische EDM-hokje valt, maar zijn eigen subgenre heeft gemaakt. Niet voor niets wordt hij een van de rijzende sterren van deze muziekstijl genoemd. De wisselwerking tussen de muziek en visuals is uniek en enorm intrigerend, en Porter Robinsons naam had zeker niet misstaan op een van de vele affiches van Amsterdam Dance Event. Met zo’n show kan het alleen maar voor de hand liggen dat hij er volgend jaar wel bij is.

Je kunt geen reactie achterlaten.