Saint Saviour – In The Seams

Door Chantal Koolhaas 5 november 2014 Reacties staat uit voor Saint Saviour – In The Seams

Saint Saviour - In The Seams (115x115)(Album – Surface Area/Bertus) Ruim twee jaar geleden geleden bracht Becky Jones, die je misschien kent van Groove Armada, onder de naam Saint Saviour haar eerste eigen album Union uit. Een prachtige plaat, met veel indringende nummers die grotendeels steunden op elektronische geluiden. Ook een plaat met afwisseling en emotie, waardoor Jones als soloartiest een plekje op de muziekkaart verdiende. Nu is er In The Seams, een veel meer ingetogen plaat, minder elektronica en meer traditionele instrumenten.

De plaat begint met het kalme ‘Intro (Sorry)’, steunend op pianoklanken en langgerekte soundscapes. Bijna fluisterend brengt Jones hierin haar excuses. Het opvolgende ‘Let It Go’ is meteen het meest krachtige en emotionele nummer op het album. Hoewel het de rustige toon van de intro in eerste instantie voorzet, bouwt het daarna uit en herkennen we hier de hoge klanken die Jones zo goed kan brengen en de emotie die zij hierin vastlegt. Jones vraagt al zingend of de luisteraar met haar weg wil rennen, waarbij de strijkinstrumenten nog eens extra op je gevoel inspelen. Dit is hoe we Saint Saviour kennen van haar eerste album.

De rest van In The Seams is hierna voornamelijk te omschrijven als ingetogen en klein. De fluisterende zang van Jones blijft aan, waarbij ze afwisselend ondersteund wordt door piano, strijkinstrumenten en zelfs een harp. Door de vorm waarin de verschillende nummers zijn gegoten, lijkt het een intiem en persoonlijk album. De uitspattingen blijven uit, waardoor we dichter bij Jones komen dan wanneer de muziek vergezeld zou worden door elektronica. Ook aan de songtitels is te zien dat het album een droevige ondertoon heeft, ‘Sad Kid’ en ‘Nobody Died’ zijn hier goede voorbeelden van.

Als je als luisteraar bij In The Seams een spetterend album had verwacht, dan blijf je bedrogen achter. Durf je er echter onbevooroordeeld in te gaan, dan is dit album zeker te waarderen. Door de droevige ondertoon is het geen plaat die je tig keer achter elkaar opzet, of die je opzet en waar je vervolgens enorm vrolijk van wordt. Het is er meer eentje voor die koude winterdagen, waarbij je lekker in je warme huisje zit, met de kaarsjes aan en dan misschien zelfs een traantje laat.

 

 

 

Je kunt geen reactie achterlaten.