Kasabian @ Heineken Music Hall, Amsterdam

Door Julien L'Ortye 7 november 2014 2

Anderhalf decennium zijn ze inmiddels onderweg, de dertigers van Kasabian. Terwijl in hun thuisland de grootste stadia niet groot genoeg zijn en ze deze zomer zelfs het hoofdpodium van Glastonbury af mochten sluiten, weten ze op Nederlandse bodem de Heineken Music Hall maar met moeite vol te trekken. En dan is de zaal in de Bijlmer – gelukkig – ook nog eens voor driekwart gevuld met Engelsen.

Geen overbodige luxe wat betreft de ambiance, want we hebben Tom Meighan en de zijnen wel eens in een betere vorm zien steken. De bekende branie is zoals vanzelfsprekend weer aanwezig bij de frontman, maar zo opzwepend als hij kan zijn, is ‘ie vanavond geen moment. Dat de mannen met 48:13 niet bepaald hun beste plaat hebben afgeleverd, helpt ook al niet echt mee. Van dat album doen naast single ‘Eez-Eh’ eigenlijk alleen ‘Stevie’ en ‘Bumblebee’ – de twee nummers die ook de meeste potentie hebben om eventueel tot een anthem uit te groeien – echt iets. Scheelt dus dat de band uit een riante vijver aan hits kan vissen, waardoor bijvoorbeeld afsluiter ‘L.S.F.’ nog tot ver buiten de muren van de HMH na afloop uit de kelen van honderden tevreden concertbezoekers klinkt.

Het is dus niet alleen maar middelmatig wat de Engelsen laten zien. Zo vormt het op de akoestische gitaar gespeelde ‘Thick As Thieves’ een van de hoogtepunten en klimt men wellustig op elkaars schouders bij klappers als ‘Fire’ en ‘Underdog’, dat verstandig vroeg in de set gespeeld wordt om de sfeer er gelijk goed in te krijgen. Mede dankzij een uitstekend afgesteld geluid komt de elektronica in het recente(re) werk goed naar voren, waardoor we ons tijdens het blokje ‘Re-Wired’/’treat’/’Switchblade Smiles’ eerder in een club dan bij een rockconcert wanen.

Voor de vele meegereisde landgenoten van de band zal het allemaal worst zijn hoe of wat er gespeeld wordt, die staan tenslotte al vanaf seconde één te springen alsof het een lieve lust is. Zo is ‘Shoot The Runner’ – met Kanye’s ‘Black Skinhead’ verwerkt in de intro – pas het tweede nummer, maar heeft de band de zaal dan eigenlijk al in de pocket. Tsja, als het je zo simpel wordt gemaakt, dan is het natuurlijk ook niet per se nodig om vol gas te geven. Toch zou het Kasabian sieren als ze dat wel zouden doen, want bepaald bevredigd wandelen we, hoewel al zingend, niet echt naar buiten.

2 Reacties »

  1. violator 8 november 2014 om 07:43 -

    Heb mij prima vermaakt hoor tijdens het concert.

  2. Jaap 9 november 2014 om 10:21 -

    2012 beter concert van ze ja, het was het voor mij net niet. De sfeer zat er twee jaar geleden beter in. Meer Nederlanders, drukkende drinkende dronkende Engelse met een kort lontje. Meighan beter het Nederlandse publiek aan kunnen halen dan een ode aan Leicester geven. Ik heb ze wel gezien nu. Muziek was overigens goed, maar zoals aangegeven niet dat Wooooow Waaauw Veeettt gevoel na afloop.