Linkin Park @ Ziggo Dome, Amsterdam

Door Kees de Jong 8 november 2014 4

Afgelopen juni bracht Linkin Park hun nieuwe album The Hunting Party uit. Het is de eerste in jaren waarop de heren weer in de buurt komen van het niveau van succesalbums Hybrid Theory en Minutes To Midnight. Vanavond is een uitverkocht Ziggo Dome decor om de nieuwe langspeler te presenteren. Een volle, gevarieerde setlist houdt de zaal ruim anderhalf uur bezig, maar weet niet altijd te boeien.

Opener ‘Guilty All The Same’ zet de toon. De gitaren, drums en beats dreunen door de zaal terwijl de stem van zanger Chester Bennington daaroverheen galmt. Al snel komen oudjes als ‘One Step Closer’ en ‘Papercut’ voorbij. Ruimte voor een praatje is er niet: in een recordtempo walst de band door de setlist heen. Leuk zoveel variatie, maar van de ruim twintig nummers wordt de helft ingekort alsof het een hiphopshow is. En dat klopt voor een deel wel, want na al die jaren weet zanger-gitarist-pianist Mike Shinoda de raps nog steeds loepzuiver ten gehore te brengen. Met zijn kwaliteiten en aandeel in de nummers kun je gerust zeggen dat hij naast Bennington de drijvende kracht achter Linkin Park is.

Halverwege de reguliere set volgt een akoestisch deel waarin delen van ‘Leave Out All The Rest’ en ‘Shadow Of The Day’ gezongen worden. Hoewel de uitvoering goed is verslapt de aandacht van een groot deel van het publiek zichtbaar. Veel mensen besluiten even bier te halen of maken een praatje. Na dit intermezzo mag Joe Hahn zijn draaikunsten nog even demonstreren met wat dance-achtige nummers die totaal niet bij Linkin Park passen. Onnodige opleuking die niet aanslaat en dus een gemiste kans.

Gelukkig wordt de boel met nummers als ‘Numb’ en ‘In The End’ weer goed opgepakt. Tijdens setafsluiter ‘Faint’ gaan de handen voor de zoveelste keer de lucht in en wordt er luidkeels meegezongen. Het duurt vervolgens vijf minuten voor de band terugkomt voor een toegift, met daarin onder meer ‘New Divide’, ‘Crawling’ en afsluiter en oudje ‘Bleed It Out’. Het applaus na afloop is terecht uitbundig, want Linkin Park is kwalitatief gezien een van de betere nu metal-acts die er rondloopt. Het optreden is echter te routineus om er een euforisch gevoel aan over te houden. De muziek is vooral goed doordat de nummers van begin tot eind emoties oproepen, die verloren gaan als er zoals vanavond in geknipt wordt.

4 Reacties »

  1. werkmannetje 8 november 2014 om 10:51 -

    korte show 90 minuten , automatische piloot en het vreemdste van deze”rockband” een rookverbod voor het personeel van de ziggo mochten zelfs niet voor de deur roken en afsluiten van de rookruimte op de eerste etage voor de bezoekers.

    hypocriete amerikanen die hun publiek even de les willen lezen , personeel van ziggo wist te melden dat als de band zou ruiken dat er gerookt werd men de show stoppen.

    rock n rol ?????

    voorprogramma mice en men goede band die veel te veel liep te slijmen richting lp.

    lp nu 3 keer gezien en nu weet ik het wel .

  2. marc 8 november 2014 om 11:54 -

    hele goede show, de stijl lijkt heel erg op hoe linkinpark was in hun jaren van hybrid theory tot en met meteora. erg leuk ook dat de schrijver van de revieuw hierboven lang niet al de nummers goed heeft. duidelijk geen kenner en voor mij is dit dus ook een waardeloze review. ik vond het helemaal top.

  3. Craziest Crap 8 november 2014 om 12:46 -

    Heel goed optreden!! Zowel Chester als Mike waren erg goed bij stem, tot het einde aan toe. Ik kan zelf erg genieten van LOATR/shadow of the day/iridescent. Dit zijn natuurlijk ook geen nummers om ‘uit je dak’ te gaan, dus dat verklaart waarschijnlijk waarom ‘de aandacht verslapte’

  4. Erik de Vos 10 november 2014 om 13:20 -

    Top show. Super lang, alle toppers kwamen voorbij. Publiek ging los.