Flying Lotus – You’re Dead!

Door Arend Oosterlee 9 november 2014 Reacties staat uit voor Flying Lotus – You’re Dead!

Flying Lotus - You're Dead!(Album – Warp Records / V2) “Ik had voor de makkelijke weg kunnen kiezen maar besloot dat niet te doen”, zei producer Steven Ellison, alias Flying Lotus, over zijn nieuwe album You’re Dead!. Je gaat je haast afvragen hoe ‘de makkelijke weg’ klinkt bij de muziek van de 31-jarige producer uit Los Angeles, want ook zijn vorige vier releases zijn geen van allen als makkelijke muziek te omschrijven.

Net als die vorige vier releases heeft ook dit vijfde album weer een duidelijk thema, en wellicht de zwaarste die Ellison tot nu toe in muziek probeerde te vatten: de dood. Zijn vorige platen focusten zich op zijn geboortejaar (1983), zijn geboorte- en woonplaats (Los Angeles), de kosmos (Cosmogramma) en het onderbewustzijn (Untill The Quiet Comes). Dit nieuwe album en thema kwamen tot stand door het overlijden van vele familieleden en vrienden, wat Ellison deed afvragen wat de dood voor hem betekent.

Centraal in het album staan inspiratiebronnen uit het leven van Ellison: de veteraanrapper Snoop Dogg en de gretige jonge rapper Kendrick Lamar (beiden ook uit Los Angeles) leveren hun bijdrage aan twee van de sterkste nummers op de plaat: ‘Never Catch Me’ (Lamar) en ‘Dead Man’s Tetris’ (Snoop Dogg) vormen het sterke middelpunt van de plaat. Ook Herbie Hancock, de legendarische jazzpianist, levert een bijdrage op het nummer ‘Moment Of Hesitation’.

Het is natuurlijk niet verwonderlijk dat juist die artiesten opduiken op You’re Dead!. Jazz en hiphop zijn altijd al de twee genres geweest die door Flying Lotus als geen ander worden gecombineerd. Voorheen waren gastbijdrages door hiphop- en jazzartiesten niet zozeer te horen op werk van Flying Lotus (jazzbassist Thundercat daargelaten), maar op deze plaat lijkt het terecht en logisch dat ze te horen zijn. De plaat vormt het muzikale equivalent van de dood en het hiernamaals, en het is daarom haast vanzelfsprekend dat Snoop Dogg, Kendrick Lamar en Herbie Hancock – Ellison zelf is fan van alledrie – hierop te horen zijn. Ze zijn tenslotte belangrijk in het leven van de producer.

Een valkuil waar Ellison op You’re Dead niet in is getrapt is clichématig gebruik van orkesten of engelachtig gezang – clichés die je misschien zou verwachten bij een album over de dood. Ook is het album verrassend compact gebleven, waardoor het ondanks het zware thema eigenlijk toch een stuk gemakkelijker te behappen is dan bijvoorbeeld het overweldigende meesterwerk Cosmogramma van vier jaar geleden. You’re Dead telt achttien nummers, maar klokt nog geen veertig minuten, waardoor het album lekker vlot wegluistert. Waar de luisteraar wel even doorheen moet bijten zijn de eerste vier nummers (zes minuten) freejazz die zelfs voor Flying Lotus behoorlijk experimenteel zijn. Het is een beetje een onduidelijke opening die bovendien niet helemaal bij de rest van het album past qua sound, maar het maakt de nummers die daarop volgen wel des te lonender. Na deze vier nummers (‘Theme’, ‘Tesla’, ‘Cold Dead’ en ‘Fkn Dead’) volgen de al eerder genoemde nummers ‘Never Catch Me’ (met Kendrick Lamar) en ‘Dead Man’s Tetris’ (met Snoop Dogg), beiden absolute hoogtepunten op dit album en in het werk van Steven Ellison in het algemeen. Op ‘Dead Man’s Tetris’ horen we bovendien voor het eerst op een Flying Lotus-album Ellison’s rappende alter ego Captain Murphy, een meer dan welkome bijkomstigheid.

Na het freejazz-openingssalvo en de daaropvolgende hiphopnummers neigt You’re Dead! de rest van het album vooral richting elektronica, al is er in ‘Turkey Dog Coma’ nog wel wat ruimte voor jazz. ‘Coronus The Terminator’ biedt daarentegen weer een flinke portie soul. Ondertussen zijn we dan nog niet eens halverwege het album en zijn we zo’n achttien minuten verder sinds het openingsnummer. Er is waarschijnlijk geen enkele artiest ter wereld die zoals Flying Lotus zoveel genres naadloos aan elkaar weet te rijgen, en dat bovendien zo ontzettend goed doet. Want ja, You’re Dead! is een nagenoeg perfect album. Nagenoeg, want de tweede helft van de plaat kent toch wat mindere momenten. ‘Turtles’ is een ietwat kabbelend intermezzo dat het toch nét niet helemaal is. Hetzelfde geldt voor ‘Ready Err Not’, een nummer waar van alles in gebeurd maar die toch nergens heen lijkt te gaan. ‘Descent Into Madness’ en ‘The Boys Who Died In Their Sleep’ (opgedragen aan overleden pianist Austin Peralta) zijn daarentegen weer waanzinnig spannende en grensverleggende nummers. Uiteindelijk is daar in het laatste nummer (‘The Protest’) toch vrij plotseling het koor. Gelukkig niet clichématig, want Ellison gooit daar al vrij snel een hiphopbeat tegenaan. En daarmee fade de plaat dan weer langzaam uit. Wederom een album vol invloeden, maar zonder de overweldigende chaos die Cosmogramma met zich meebracht. You’re Dead! is een compacte, ijzersterke plaat die volledig in balans is. En het is één van de beste die Flying Lotus tot nu toe maakte, wat nogal wat wil zeggen.

Je kunt geen reactie achterlaten.