Foo Fighters – Sonic Highways

FooFightersSonicHighwaysROAR(Album – Sony) Op de laatste platen moest het ineens anders bij Foo Fighters en vooral bij Dave Grohl. Op In Your Honor (2005) moesten de rocktracks en ballads ineens op twee verschillende schijfjes, op Echoes, Silence, Patience & Grace (2007) werd de productie dicht gesmeerd en Wasting Light (2011) werd in Grohl’s garage opgenomen. In 2013 kwam Grohl met Sound City: Real to Reel, de soundtrack bij z’n regiedebuut (Sound City), een documentaire over de Sound City Studios. Oké, laatstgenoemde album is geen Foo Fighters-plaat, maar had het zo kunnen zijn. Elke plaat heet zo z’n eigen gastmuzikanten en hebben één ding gemeen: de typische Dave Grohl-sound.

Voor de achtste Foo Fighters-studioplaat, moest het wéér anders. Het verhaal: Sonic Highways is een achtdelige documentaireserie over de muzikale historie van de volgens Dave Grohl acht belangrijkste Amerikaanse steden. In elke stad bleef de band één week en nam het één nummer op. Elke song moest een ode zijn aan desbetreffende stad en zou volgens Grohl soundtechnisch de meest rijke Foo Fighters-plaat zijn.

Ambitieus, maar Grohl draait tegenwoordig nergens zijn hand voor om. En dan kan dit project nog zo ambitieus zijn, maar krijgt de Foo Fighters-frontman gelijk? Is Sonic Highways een ode aan de volgens hem acht belangrijkste Amerikaanse steden op muziekgebied én ook nog eens de rijkst klinkende Foo Fighters-plaat? Om deze vraag te beantwoorden moet je eerst een andere vraag beantwoorden: hebben de bandleden ook maar iets aangetrokken van de sfeer van acht verschillende studio’s en zich laten inspireren door de muzikale historie van desbetreffende steden?

Nauwelijks. Een hint naar de DC punk op track twee (‘The Feast and The Famine’), wat countrytonen op het in Nashville opgenomen ‘Congregation’ en een jazzy inslag (blazers!) op ‘In The Clear’ (opgenomen in New Orleans). Een ode zal het vast zijn, goedbedoeld, maar wel een vrij minimale ode. De échte ode is de gelijknamige documentaireserie. Rest nog de sound.

Opener en eerste single ‘Something From Nothing’ heeft de typische Foo Fighters-sound, maar het in Chicago opgenomen nummer heeft meer. Een funky bass-sound, een gastoptreden van Cheap Trick’s Rick Nielsen en een flinke knipoog naar Dio’s ‘Holy Diver’ (Ronnie James Dio komt overigens niet uit Chicago, maar dat terzijde). Het eerder genoemde ‘The Feast and The Famine’ (hardste nummer van de plaat) en ‘Congregation’ liggen in diezelfde lijn: vrij typische Foo Fighters-songs, met nét een klein beetje extra. Met een beetje goede wil zou je zelfs kunnen zeggen dat ze net wat avontuurlijker zijn.

Dat avontuurlijke maakt op het eerder genoemde ‘In The Clear’ een kleine stuiptrekking, maar daar is alles mee gezegd. ‘What Did I Do?/God As My Witness’ is een te lang durend nummer, met een vals klinkende Grohl en veel holle gitaartonen, ‘Outside’ is over voordat je er erg in hebt en het afsluitende duo ‘Subterranean’ en ‘I Am A River’ is niet door heen te komen. Het is allemaal wel heel matig op deze plaat. Niet dat Foo Fighters in 2014 zoveel anders klinkt dan in 2004, of godbetert zelfs alsof ze anders klinken dan in 1994, maar van het ambitieuze plan komt weinig naar voren.

Ook op Sonic Highways etaleren de mannen weer de typische Foo Fighters sound, vol met vuistpompende stadionrock, de verplichte ballads en sing-alongs met aanstekermomenten. Wat dat betreft weinig nieuws onder de zon. Nee, de nummers op de achtste studioplaat van dit vijftal hadden ook op hun zesde studioplaat kunnen staan. Of hun derde. Of, maakt niet uit, de boodschap is duidelijk: het is vrij mager.

Met dat in het achterhoofd is het eigenlijk heel knap dat de Foo Fighters zo ver zijn gekomen: tot het punt van één van de grootste rockbands van dit moment. Dat komt wellicht deels doordat het zo makkelijk is, maar ook hoe slim en hoe goed de verpakking is. Grohl is naast muzikant en ‘persoonlijkheid’ ook gewoon een marketeer. Want wat Dave Grohl ook doet, van gastmuzikanten en een andere geluidstafel (Sound City) tot een documentaire en het opnemen in een garage (Wasting Light), hij blijft heel erg in z’n eigen spectrum opereren. Daar is deze plaat geen uitzondering op. Nee, Sonic Highways is een soort viering van het middelmatige.

1 Comment

  • goed verhaal, indd meer van hetzelfde. niet dat dat erg is in het geval van de FF, maar het tikje ‘extra’ is indd minimaal. had best 3 sterren mogen zijn, jef, al was het maar voor de moeite….
    nieuwe pink floyd al aanhet analyseren !? 😉

Comments are closed.