Chet Faker @ Paradiso, Amsterdam

Door Chantal Koolhaas 13 november 2014 Reacties staat uit voor Chet Faker @ Paradiso, Amsterdam

De laatste keer dat wij de Australiër Nick Murphy, beter bekend als Chet Faker, zagen optreden was op Lowlands van dit jaar, toen hij in de ramvolle India-tent stond. Chet Faker werd dit jaar bij het grote publiek bekend dankzij zijn optreden bij Giel op 3FM, maar maakte eerder al furore met zijn Blackstreet-cover van ‘No Diggity’. Vanavond staat Chet in de uitverkochte grote zaal van Paradiso, waar een kwartier voor aanvang van de show nog een rij staat van tientallen meters lang. Niet zo gek dus dat Faker iets later dan gepland begint, zodat het merendeel van de fans in ieder geval binnen is.

Op het podium staan een drumstel en twee keyboards, waar Faker zich begeeft wanneer hij het podium opkomt. Het drumstel wordt pas later in de set bezet. De zaal is geheel in het donker gehuld wanneer de dreunende bas van ‘Blush’ wordt ingezet, tezamen met de zang van Faker. De enige verlichting komt van de stroboscopen boven het podium, die de zaal van een blauw flikkerend licht voorzien. De muziek staat zo hard, dat je er als toeschouwer compleet wordt doordrongen, wat in dit geval absoluut een fijn gevoel is. Chet Faker bestuurt zijn knoppen als een volleerd dj en neemt het publiek direct mee in het volgende nummer: ‘1998’. De lichteffecten versterken nog steeds de sfeer van de muziek en Chet swingt zelf ook een beetje mee.

Vervolgens komt het wat oudere nummer ‘I’m Into You’, dat vergeleken met het nieuwere werk veel meer R&B en soul uitstraalt, en minder elektronica. De bas dreunt nog steeds door in je borst en Faker laat horen dat hij ook echt een goede zangstem heeft, al maakt hij in zijn instrumentatie af en toe een schoonheidsfoutje. Wanneer het tempo hierna omlaag gaat, verslapt ook de aandacht van het publiek, maar Chet lijkt zich hier niet veel van aan te trekken en geeft ons hierna een nummer dat nog nergens bestaat. Het intro hiervan is enigszins onsamenhangend, maar na de lange aanloop ontstaat er toch iets indrukwekkends en loopt het over in het mooie ‘Cigarettes and Chocolate’. Pianoklanken en zanglijnen worden toegevoegd, waarmee Faker laat zien ook ter plekke iets moois te kunnen creëren.

Dan is het tijd voor de drummer om zich op het podium te voegen voor ‘Cigarettes & Loneliness’. Zijn drumwerk is strak en solide en het publiek weet dit ook te waarderen, te horen aan het daverende applaus na zijn solo. Hierna volgt weer wat ouder werk en laat Chet wederom horen goed te kunnen zingen. De set wordt afgesloten met de ‘No Diggity’-cover en ‘To Me’. Het laatste nummer wordt met weinig instrumentatie ingezet en krijgt door het rumoer in het publiek een valse start, maar weet de reguliere set toch goed af te sluiten.

Aan het daverende applaus van het publiek te horen, heeft Chet het tot nu toe erg goed gedaan. Hij heeft zijn muziek niet klakkeloos afgespeeld, maar heeft er gevoel ingelegd en is hier en daar afgeweken van het pad dat hij op zijn album bewandelt. Daarom is het fijn dat Chet Faker terug komt voor een toegift van drie nummers. ‘Talk Is Cheap’ is hierbij de definitieve afsluiter en deze wordt stilletjes ingezet. Overal in de zaal is geshht te horen, omdat we Faker anders niet kunnen verstaan. Deze ingetogen versie van ‘Talk Is Cheap’, ontdaan van enige poespas, laat de veelzijdigheid van Faker nogmaals horen. Deze Australiër kan groots en klein uitpakken en weet met beide manieren een goede indruk achter te laten.

Je kunt geen reactie achterlaten.