Courtney Barnett @ Merleyn, Nijmegen

Door Robin Oostrum 15 november 2014 Reacties staat uit voor Courtney Barnett @ Merleyn, Nijmegen

Er zijn van die artiesten bij wie de teksten bijna belangrijker zijn dan de muziek. Sterker nog: met Mac DeMarco als vaandeldrager zitten we middenin een hype van acts die quasi-verveeld hun teksten over een saaie doordeweekse dag bezingen, zich zo ongeïnteresseerd mogelijk begeleidend met een paar gitaarakkoorden. Het zogenaamde slackerpop-genre heeft als grote voordeel dat een liveoptreden doorgaans een stuk interessanter is dan een volgezeurde plaat. Hier komen we uit bij de Australische Courtney Barnett, die in Merleyn een – laten we het cliché een keer terecht gebruiken – dynamische set speelt die qua sound varieert van Mac DeMarco tot Nirvana*.

Courtney heeft als voorprogramma het Australische Money for Rope meegenomen. Het vijftal maakt een soort power-post-punk met desondanks veel aandacht voor catchy melodieën, waarmee de nummers zonder alle spierballen (twee drummers!) ergens tussen die van Afterpartees en dEUS laveren. Geen bijzonder eigen geluid dus, wel een prima performance. De wisselwerking op zang tussen gitarist en toetsenist werkt uitstekend, die tussen de – overwegend dezelfde partijen spelende – drummers voegt daarentegen weinig toe.

Klassieker is de bezetting van Courtney Barnetts begeleidingsband The Courtney Barnetts (echt waar): gitarist, bassist en een drummer die twee keer niet bij de les is. Openingsduo ‘David’ / ‘Lance Jr’ blijft nog dicht bij de EP-versies uit 2013. Die opvallend getitelde EP’s verschenen eerder dit jaar gebundeld als debuutalbum The Double EP: A Sea of Split Peas en doen daarmee opeens nog volop mee voor de eindejaarslijstjes. Hoewel daar aan toe kan worden gevoegd dat deel één van die plaat, eerder dus uitgebracht als tweede EP How To Carve A Carrot Into A Rose, van beduidend hoger niveau is dan voorganger I’ve Got A Friend Called Emily Ferris.

Wellicht komen er vanavond daarom ook maar drie (van de zes) nummers van Emily Ferris langs, terwijl Carrot in zijn volledigheid op de setlist staat. En toch is ook nu het ruim zeven minuten durende ‘Are You Looking After Yourself’ aan de lange, gedachten doen afdwalende kant. Het is wel de opmaat van een ijzersterk slotkwartet met het punky ‘Blah’, b-side ‘Pedestal’ en oneliner-hits ‘Avant Gardener’ en ‘History Eraser’. Als die laatste twee live voorzien worden van scheurende gitaarsolo’s blijkt maar weer eens hoe dicht slackerpop en grunge tegen elkaar aanschuren. Na de schelle uithalen in ‘Pedestal’ heeft Courtney bovendien haar zang weer verstaanbaar genoeg gemaakt om de humoristische teksten boven het gitaargeweld te kunnen ontwaren. Vanavond is “the paramedic thinks I’m clever cause I play guitar / I think she’s clever cause she stops people dying” even onze favoriet.

 

* compleet irrelevant: naast haar Nirvana-gerelateerde voornaam is Courtney Barnett ook nog linkshandig.

Je kunt geen reactie achterlaten.