Crossing Border 2014: Dag 2

Door Natasja ter Voert en Leonie Poot 16 november 2014 Reacties staat uit voor Crossing Border 2014: Dag 2

Het is zaterdagavond en alweer tijd voor de tweede festivalavond van Crossing Border 2014. Op papier is het misschien zelfs wel de meest interessante van de twee, want vandaag is er voor ieder wat wils: de, zoals zanger Peter Liddle het zelf eens beschreef, ‘folky gospel music played by a post-punk band’ van Dry the River, de neo-soul van Kwabs, de introspectieve indie folk van Sharon van Etten, en natuurlijk levende gitaarlegende Thurston Moore zijn te beluisteren naast de voor dit festival kenmerkende folk en Americana.

The Delines

The Delines

Vreemd, dan, dat uitgerekend voor deze avond nog een paar kaarten aan de kassa te verkrijgen zijn. Aan de steeds beter wordende organisatie zal het in ieder geval niet liggen, want een aantal van de logistieke problemen die het festival eerder plaagden zijn inmiddels opgelost. Zo is de doorstroom in het Nationale Toneel een stuk verbeterd door het opheffen van het sessiepodium in het Black Coffee House. Daardoor zijn de barretjes daar een stuk beter bereikbaar, is er zitruimte ontstaan, en is het aanbod qua eten een stuk overzichtelijker geworden. Tegelijkertijd is het jammer dat dat sessiepodium niet verplaatst is naar een andere locatie, want dit was altijd de plek voor onverwachte ontdekkingen bij uitstek. Ook voelt het ontbreken van de locatie in de Duitse Kerk nog altijd als een gemis. En die opstelling van stoelen met (Heartbeat Hotel) en zonder (The Palace) tafeltjes? Het blijft een vreemde keuze, in acht nemend welke artiesten in deze zalen geprogrammeerd staan. Iemand als Courtney Barnett hoort natuurlijk niet in een zaal met zittend publiek te spelen, en voor artiesten als Mirel Wagner (vandaag) en Vashti Bunyan (gisteren) is zo’n zaaltje dan al snel te klein.

Yellow Grass

Yellow Grass

Voor Yellow Grass, een countrypop-trio uit Den Haag en Amsterdam, is het nog niet zo ver, al is ook zo vroeg op de avond het Heartbeat Hotel al behoorlijk gevuld. Met het met behulp van Voordekunst gefinancierde debuut More Than You Should Know (2014) vers van de pers en de albumpresentatie in Bitterzoet vers in het geheugen, is het een mooie kans voor deze heren en dame om henzelf te mogen presenteren op een festival als Crossing Border. Na een wat aarzelend begin wordt er tegen het einde van de korte set dan ook flink genoten op het podium, waardoor beoogde afsluiter en single ‘Holes in Your Pocket’ er goed uitspringt. Het tevreden meeknikkende publiek is dan ook aangenaam verrast wanneer er tijd is voor nog één extra nummer, alhoewel daardoor wel het grootste deel van het optreden van Kwabs, beneden in The Raven, gemist moet worden.

Yellow Grass

Yellow Grass

En wat voor optreden is dat! Bij binnenkomst staat deze in Ghana geboren en in Londen wonende zanger de sterren van de hemel te zingen. Grootste minpunt? Dik twintig minuten voor de beoogde eindtijd is zijn geplande optreden alweer afgelopen. Wat nog wel meegepikt wordt smaakt namelijk naar meer: het emotionele materiaal op het snijvlak van neo-soul en R&B wordt sterk gebracht door een man die helemaal in zijn muziek op lijkt te gaan en heel behoorlijk blijkt te dansen. Wanneer er een aarzelende poging tot afkondigen wordt gedaan, is het publiek het daar gelukkig niet mee eens. Een beetje twijfelend komt Kwabs daarom met zijn toetsenist terug het podium op en overlegt wat te doen. ‘We hebben geen idee wat we aan het doen zijn’, geeft hij toe, ‘dit is eigenlijk een repetitie van dit nummer’. Niemand zal daar moeite mee hebben gehad, want aan niets valt af te lezen dat aan deze uitvoering geen gedegen oefensessie vooraf is gegaan. Zittend op het podium spreekt deze man nog één keer vol overtuiging zijn soulvolle stemgeluid aan en laat de zaal ademloos achter. Over een tijdje zou hij wel eens die ene artiest kunnen blijken te zijn waar iedereen eigenlijk bij had moeten zijn op Crossing Border 2014.

Kwabs

Kwabs

Het bekende probleem met de stoelen en tafels speelt weer op wanneer de rij voor Mirel Wagner tot beneden in de foyer reikt. Dit, terwijl de bloedstollende, sinistere akoestische bluesy folk van deze Finse dame toch niet voor iedereen weggelegd zal zijn. ‘Prachtige slaapliedjes’, schreven wij namelijk al eerder toen wij haar ijzersterke tweede album When The Cellar Children See The Light of Day (2014) recenseerden, ‘ware het niet voor de gitzwarte teksten over de dood, onbeantwoorde liefde, necrofilie, en zelfmoord’. Het blijft dan ook een komen en gaan in het zaaltje, waarbij door de uitgaande stroom soms vertwijfeld verzucht wordt dat ‘ze nu toch echt wel even opgebeurd moeten worden’.

Mirel Wagner

Mirel Wagner

Voor diegenen die al deze zwartgalligheid wel aankunnen ontvouwt zich hier echter een heel bijzonder optreden, gegeven door een minimalistisch, hypnotiserend op haar akoestische gitaar tokkelende Wagner. Haar stemgeluid (warm, sensueel, doorleefd) vormt een mooi contrast met haar stemgebruik (ijzig, afgemeten) en haar teksten, die veelal draaien om de vreselijke dingen die mensen doen voor de liefde. Minpuntje? Mirel Wagner gaat zitten, het podium is vrij laag, en die zaal is dus heel vol. Daardoor krijgt de helft van het publiek het prachtige, klassieke gezicht van dit enorme talent niet of nauwelijks te zien. Wij zien haar graag snel weer terug. In de Paradijskerk bijvoorbeeld.

Mirel Wagner

Mirel Wagner

Terwijl het gros van het publiek vanavond initieel lijkt te kiezen voor het bombast van Dry the River, is het in de grote zaal van de Schouwburg toch echt tijd voor één van die artiesten waar veel mensen naar uit hebben gekeken: Sharon van Etten. Getuige de teksten van haar laatste album, Are We There (2014), heeft ze nog steeds niet uitgevogeld hoe ze ‘een goede vriendin kan zijn als [ze] negen van de twaalf maanden per jaar weg [is]’, maar uit het veld laat ze zich duidelijk niet slaan. Er is iets met die combinatie van innerlijke kracht en zichtbare kwetsbaarheid in een artieste als deze die er voor zorgt dat de ene helft van de zaal ademloos aan iemands lippen kan hangen en de andere helft het optreden (te?) snel categoriseert als “saai en zeikerig”. Voor bombast hoef je bij deze dame dan ook niet te zijn, maar voor oprechtheid en gepaste bevlogenheid daarentegen wel degelijk.

Sharon Van Etten

Sharon van Etten

Na een ingetogen begin is het na het door de band gemiste en daarom weer op de setlist geplaatste ‘Give Out’ tijd voor het steviger ‘Taking Chances’, om even daarna weer in te binden voor het in prachtige samenzang met Heather Woods Broderick vanachter de stage piano gezongen ‘I Love You But I’m Lost’. Er is tijd voor een beleefd bedankje, ook richting de organisatie die blijkbaar erg goed voor Van Etten en consorten gezorgd heeft, voor de gitarist even los mag aan het einde van ‘Nothing Will Change’. Dat er weinig vrolijke noten te bespeuren zijn wanneer deze artieste op het podium staat is na het lezen van deze songtitels natuurlijk een overbodige opmerking, maar hartverscheurend mooi is het allemaal wel. Ondersteund door het prachtige, kristalheldere geluid in deze misschien wel mooiste festivalzaal van het jaar komen de veelzijdige, soms lekker schurende vocalen van de Amerikaanse prachtig uit de verf. Nadat de laatste tonen van single ‘Your Love Is Killing Me’ weggestorven zijn zal ze dan ook zeker een aantal fans rijker zijn.

Thurston Moore

Thurston Moore

Gewapend met een (lekker!) Kompaan-biertje is de tijd dan aangebroken om deze editie met gepast gitaargeweld af te sluiten. Thurston Moore is natuurlijk een levende legende die met Sonic Youth de noise-rock naar ongekende hoogten heeft gestuwd. Bijster verbazingwekkend is het dan ook niet, dat iedereen in ieder geval even een glimp van deze man op wil vangen. Heel gek is het ook niet dat een deel van het publiek na een intro van een minuut of acht(!) en een eerste nummer, ‘Forevermore’, dat voorzien wordt van vooral veel bruut gitaargeweld en bijna een kwartier duurt, weer afdruipt. Maar goed: dat biedt de mensen die nog even buiten moesten wachten weer mooi de gelegenheid om ook nog even een graantje mee te pikken. En goed toeven is het daar in The Raven wel degelijk. Moore is goedgeluimd, blijft zijn lessenaar en microfoon verzetten, en merkt op dat er vooraan een stelletje staat dat enorm verliefd is. “Wait, do you know him?” grapt hij nog, voordat hij vervolgt dat het volgende nummer voor hen is. “It’s called ‘Germs Burn’… It’s a love song. They’re all love songs.”

Thurston Moore

Thurston Moore

Naast de grappen is het echter zoals we van hem gewend zijn vooral veel herkenbaar gitaargeweld wat de klok slaat. Een dikke minuut pure feedback, wat gewandel heen en weer over het podium, en dan wat spaarzame zang. Bassiste Deb Googe (van My Bloody Valentine) laat een onuitwisbare indruk achter met haar stoere voorkomen en schijnbaar moeiteloze, strakke spel, terwijl ook Sonic Youth-drummer Steve Shelley goede zaken doet. En dan hebben we het nog niet eens over de tweede gitarist en het jongste bandlid van vanavond gehad.

Vanavond is Thurston Moore de gedroomde afsluiter van een sterke tweede en laatste dag Crossing Border. Alhoewel er dit jaar geen grote verrassingen op het programma stonden in de categorie Daughter (2012) en Lucius (2013), waren er wel mooie optredens te zien van aanstormende talenten (Courtney Barnett, Kwabs en Mirel Wagner) en ijzersterke optredens van intussen al bijna (Sharon van Etten) en al lang gevestigde (Thurston Moore) namen. Wij zijn alvast benieuwd naar wat we volgend jaar weer in de Haagse binnenstad zullen gaan aantreffen.

Tekst: Natasja ter Voert

Fotografie: Leonie Poot

Je kunt geen reactie achterlaten.