SBTRKT @ Melkweg, Amsterdam

Door Dave Coenen 20 november 2014 Reacties staat uit voor SBTRKT @ Melkweg, Amsterdam

Al ruim drie jaar liet hij zijn immer gemaskerde gezicht niet meer zien in Nederland, terwijl het titelloze debuut uit 2011 en de afgelopen september uitgebrachte opvolger Wonder Where We Land het goed deden en smeken om een live-uitvoering. Geen wonder dat de Melkweg vanavond tot de nok uitverkocht is. Al voor aanvang van het voorprogramma staat The Max vanavond te popelen om de “subtractieve synthese” te horen die Aaron Jerome, beter bekend als SBTRKT, uit de speakers gaat toveren.

Voordat dat gaat gebeuren, heeft het publiek nog wat geduld nodig: Denai Moore heeft de taak om vanavond te openen. De breekbare, soms eenvoudige, maar originele songs van Moore slaan aanvankelijk goed aan. ‘Wolves’ en ‘Everything’ worden met veel lof door het publiek ontvangen. Er zijn wat technische mankementen waardoor een nummer opnieuw moet, maar Moore en haar net zo jonge begeleidingsmuzikanten verontschuldigen zich even netjes als bescheiden en beginnen zonder enige zenuwen opnieuw. Het openingssalvo is redelijk solide, maar als Moore achter de piano kruipt en haar band even verdwijnt naar de achtergrond, wordt het moeilijk om gedurende de rest van de set, gevuld met intiemere pianonummers, de aandacht van het publiek vast te houden en de nummers nog te laten opvallen. Desalniettemin een zeer gewaagde keuze om een supportact-set mee te vullen.

Dan worden de doeken van de instrumenten op de achtergrond afgehaald en zien we de imposante setting waarmee SBTRKT een set gaat spelen vanavond: drie schermen voor visuals, een drumkit, wat basgitaren en toetsen voor de tweekoppige begeleidingsband en voor Jerome a.k.a. SBTRKT zelf een kring van bijna 360 graden aan laptops, pedalen, microfoons, sample-kits, synthesizers en laptops. De lichten gaan uit en de gemaskerde Jerome draait al fanatiek aan de knoppen, meeknikkend met de beat van zijn eerste nummer van vanavond: het opzwepende ‘Highs and Lows’ van de zeldzame Transitions EP. Tweede nummer van de set ‘New Dorp. New York’, met Ezra Koenig van Vampire Weekend, mag gerust het beste recente nummer van SBTRKT genoemd worden. De mensen die nog niet meedansen op de bedwelmende percussie en lage dreigende bassen van dit nummer, vallen behoorlijk op in de menigte. Het onvermijdelijke nadeel is dat deze track, net als behoorlijk wat andere nummers op de setlist van vanavond, gespeeld wordt met pre-recorded vocals die ook nog eens behoorlijk schel klinken en de percussie (misschien wel het belangrijkste fundament van ‘New Dorp. New York’) behoorlijk overstemmen.

SBTRKT is nooit een songwriter geweest. Jerome denkt in kleuren en akkoorden, niet in woorden. Daarbij kan hij naar eigen zeggen ook nog eens niet zingen. Daarom omringt Jerome zich al jaren met songwriters die met hun vocalen zijn muziek verder kunnen inkleuren. Zo verschijnt Denai Moore op het podium om ‘The Light’ te vertolken samen met SBTRKT. Een rustig, soms zelfs ballad-achtig nummer met een sluimerende en subtiele synthesizermelodie die het publiek vanavond al een beetje inpakt.

De andere grote gastbijdrage van vanavond was al een beetje verraden door Denai Moore zelf, namelijk: Sampha is vandaag mee op tour (en ook nog eens jarig). Wanneer Sampha na een vijftal nummers in de set het podium mag betreden, wordt hij als een soort halfgod onthaald met een daverend applaus. En dat is ook niet gek, want deze bijzonder talentvolle man hoeft niet eens moeite te doen om zijn vaak melancholische teksten met veel gevoel en finesse te brengen. ‘Hold On’ en ‘Temporary View’ behoren inmiddels tot evergreens in het oeuvre van SBTRKT en tot de absolute hoogtepunten van vanavond. Bij de encore komt Sampha gelukkig terug (wederom met een geweldig applaus) om ‘Trials of The Past’ te mogen zingen. En dat doet hij uitstekend.

Echter, wanneer de gastvocalisten (alhoewel Sampha toch wel bijna bij de act gerekend mag worden) van het podium verdwijnen, zakt er een bepaalde sfeer weg, zelfs bij de laatste twee nummers van de avond: e’Lotusflower’ van Radiohead in de remix en ‘Right Thing To Do’. SBTRKT speelt zonder live-zang een aantal goede instrumentale nummers (‘Lantern’, ‘Highs and Lows’) maar de nummers met vocals op band lijken al gauw weg te zakken als een “tussendoortje”, om bij te komen van die goede teksten van Sampha of de extreem dansbare nummers. Alleen bij grootste hit ‘Wildfire’ werkt de vocals-uit-een-doosje-truc: SBTRKT samplet stukjes zang van Yukimi Nagano (Little Dragon) en rijgt ze als een ketting pijlsnel aan elkaar. Een gimmick die al jaren bij de liveshows staat als een huis. Gelijksoortige SBTRKT-nummers smeken om deze live-twist.

SBTRKT speelt vanavond een grotendeels goede set in de Melkweg en laat het publiek zeker niet met een ontevreden gevoel achter, maar Sampha is hier de sleutel tot de buzz met het publiek en het succes van de avond. En helaas is Sampha er niet altijd bij op tour. Een herinterpretatie van de andere songs met pre-recorded vocals (van andere artiesten met een net zo volgepland tourschema) is misschien zelfs een must om niet de typische elektronische liveact te worden die de nummers routineus vertolkt op het podium.

Je kunt geen reactie achterlaten.