Protest The Hero @ Atak, Enschede

Eigenlijk altijd als Protest The Hero naar Europa komt nemen ze een arsenaal aan soortgelijke proggy techmetalbands met zich mee. Zo staan er ook vanavond weer vier bands op het programma, en dat blijkt nodig, want zelfs met vier bands is de opkomst zeer matig. Op het drukst van de avond is de zaal voor hooguit de helft gevuld.

De avond wordt geopend door de Italiaanse weirdo’s van Destrage. Tijdens de opkomst en eerste paar nummers is het duidelijk dat er hooguit drie mensen in de zaal ooit een keer van de band hebben gehoord, maar na het half uurtje compleet gestructureerde chaos à la Dillinger Escape Plan is een groot deel van de nog bijna lege zaal overtuigd van de aanstekelijke genialiteit van de band. Jammer dat het geluid niet zo best staat, zeker omdat de band met een prominente backingtrack meespeelt (breakcore wordt afgewisseld met Mariachi-trompetten) en daar blijft nu weinig van over.

Up next is The Contorsionist, een band die met het grootste gemak proggy gitaarsoundscapes van Porcupine Tree jat om ze vervolgens heel netjes af te wisselen met keiharde deathcore. En hoe ongemakkelijk dat misschien klinkt, het lukt ze aardig goed. Het is wel enigszins jammer dat ze dit trucje in ieder nummer hebben gestopt, waardoor het al vrij snel begint te vervelen. De band laat zo zien dat ze goed hun instrumenten beheersen, maar dat dit dus blijkbaar niet per definitie wil betekenen dat zoiets drie kwartier kan blijven boeien. Gelukkig is ondertussen wel het geluid bijgesteld, waardoor de gelaagdheid een stuk meer naar voren komt.

Dat instrumentaal show-off-gedrag ook echt vervelend kan worden laat The Safety Fire pas echt goed weten. Hoewel het muzikaal wel een stuk diverser is dan de vorige band, heeft ook deze band als hoofdingrediënt het tonen van ‘ingewikkelde’ gitaarloopjes. De band lijkt het zelf ook niet al te boeiend te vinden, want er is zo goed als geen beweging op het podium. De Engelse band is pas vrij kort van tevoren aan de tour toegevoegd vanwege het uitvallen van een andere band, wat misschien een reden kan zijn dat ze hun bassist vergeten zijn mee te nemen.

Protest The Hero is normaliter vrij actief op het podium, maar vanavond is er weinig beweging in te krijgen. Een beetje blijk van enthousiasme of plezier is moeilijk te vinden. Zoals altijd vertelt zanger Rody Walker allerlei langdradige verhalen tussen de liedjes door, die normaal gesproken nog wel iets om het lijf hebben, maar vanavond worden de meeste verhalen afgesloten met wat ongemakkelijk gelach vanuit het publiek. Gelukkig heeft de saaie uitstraling van de band geen invloed op hun spel, want ze spelen heel erg strak. Helaas is dat alleen net niet genoeg om het ook een geslaagd concert te maken.

Dat de band die het meest te bewijzen heeft ook de beste show geeft is zo gek nog niet, maar als die band dan aan het begin van de avond maar een half uurtje tijd heeft, lijkt de rest van de avond helaas wel een stuk langer te duren dan nodig. Volgende keer maar een kleiner zaaltje en misschien niet meer dan twee bands.