Angus & Julia Stone @ Heineken Music Hall, Amsterdam

Niemand minder dan Rick Rubin moest eraan te pas komen om Angus & Julia Stone weer bij elkaar te krijgen. De vermaarde topproducer, in het verleden verantwoordelijk voor platen van onder andere Jay-Z, Slayer en Adele, kreeg het Australische singer-songwriter-duo weer aan het schrijven en produceerde de self-titled plaat voor broer en zus Stone.

In het kader van Angus & Julia Stone staan Angus & Julia Stone (snapt u het nog?) in de Heineken Music Hall. De Amsterdamse bierbak werd door critici gezien als de verkeerde setting voor de bij vlagen intieme muziek, maar het publiek kocht en masse kaartjes voor het optreden. Dat maakte dat de Australiërs in een volle, maar niet uitverkochte zaal (het balkon is gesloten en er is genoeg ruimte op de vloer) even over negen aanvangen met ‘A Heartbreak’.

Zo is de opener van de derde studioplaat de opener van dit optreden. Een optreden dat nogal moeite heeft om op gang te komen, het tweetal – vanavond met vier extra muzikanten – heeft het loodzware ‘Crash & Burn’ en daaropvolgend een ietwat meer uptempo versie van ‘Big  Jet Plane’ nodig het publiek wakker te schudden en écht mee te krijgen in de ruime zaal. Een ruimte waar Angus van op kijkt: “We went from The Backstage Hotel, to the Milkyway, to the Paradiso and now we’re here so thank you”.

Met twee covers – een zwoele versie van John Travolta & Olivia Newton-John’s ‘You’re the One That I Want’ en het overbodige ‘Stay With Me’ van Sam Smith – zetten ze het publiek volledig naar hun hand, maar covers hebben ze helemaal niet nodig. Nee, de hoogtepunten liggen ergens anders in de set: ‘Private Lawns’ bijvoorbeeld, van allereerste EP Chocolates and Cigarettes, waarin blijkt dat Julia niet onverdienstelijk trompet speelt. Of het heerlijke ‘Wedding Song’, wat Julia schreef voor (verrassend!) de bruiloft van twee vrienden, en waar de gehele zaal moet lachen om “And we’ll make babies on the beach, under the stardust”.

En Angus? Die speelt niet een onverdienstelijk partijtje (lapsteel) gitaar en neemt de hoofdrol in een prima uitvoering van ‘Just A Boy’. Verder haalt hij niet al z’n zanglijnen, maar door zijn laid back uitstraling in combinatie met de charme van Julia ziet men dit door de vingers. Komt ook nog bij dat de uitstekende ritmesectie wat meer bombast geeft aan de sound, waardoor het geheel niet verzuipt in de Amsterdamse zaal.

Het publiek is laaiend enthousiast, maar bij de toegift (het langgerekte ‘Yellow Brick Road’ en traag voortkabbelend niemendalletje ‘Santa Monica Dream’) weet een deel van de bezoekers hun aandacht er niet bij te houden en begint op luide wijze te converseren. Alsof we op een dorpsfeest zijn aanbeland. En zo hebben Angus & Julia Stone dankzij een iets vollere sound en prima lichtshow geen moeite met de grootte van de Heineken Music Hall.