Adrian Crowley – Some Blue Morning

Door Robin Oostrum 11 december 2014 Reacties staat uit voor Adrian Crowley – Some Blue Morning

Adrian Crowley - Some Blue Morning(Album – Chemikal Underground / Konkurrent) “The only trouble you get around here / is when wet leaves stick to the railway tracks”. Het zal de Nederlander bekend in de oren klinken, en welja: Adrian Crowley schreef het nummer (‘Trouble’) naar aanleiding van een gesprek in Deventer na diens show in het Burgerweeshuis. Dat was in januari 2013, met het fantastisch donkere album I See Three Birds Flying op zak. Nog een maand eerder had Adrian Crowley zich op Le Guess Who? al flink in de kijker gespeeld met een indrukwekkende show in de kerk. Maar er gebeurde even niks. Er kwam een prima Daniel Johnston-coveralbum uit de lucht vallen, opgenomen met Schotse cultfolkie James Yorkston. En nu, eind 2014, is daar met Some Blue Morning de langverwachte opvolger van Birds. Rijker gearrangeerd dan diens voorganger, doch minstens net zo donker en onmiskenbaar Crowley.

Hier en daar zelfs bombastisch, zoals op de titeltrack cq albumopener. Over de ritmisch aanzwellende cello van Kevin Murphy horen we Adrian Crowleys vertrouwde bariton zingen dat het allemaal – ooit – wel goedkomt. “You will raise your lucky hands / and you will lay them on my eyes / so I might see the lucky son” zingt de Ier, subtiel bijgestaan door de op dit album vaker aanwezige stem van Katie Kim. Het album gaat via ‘The Hungry Grass’ op dezelfde voet verder tot Adrian tijdens ‘The Magpie Song’ met – zeker voor zijn doen – het wat clichématig aanvoelende “I hear the magpie call my name” aan komt zetten. Het tekstueel inktzwarte ‘The Stranger’ wordt dan weer opvallend luchtig gehouden met een grote hoeveelheid strijkers, waar we zinnen als “there goes a stranger you used to know” voorheen in zowel een uitgekleder als melancholischer jasje hadden verwacht.

Gelukkig is er aan die prachtige stem van Crowley niks veranderd, nog altijd ergens tussen die van Bill Callahan en Nick Cave. Tijdens het bijna acht minuten durende epos ‘The Wild Boar’ bijvoorbeeld, waarin Adrian over een simpel gitaartokkeltje pratend het verhaal van een wild zwijn vertelt. Je hangt aan zijn lippen wanneer hij beschrijft hoe het zwijn daar tussen de struikgewassen struint, ergens in het achterhoofd terugdenkend aan Birds-opener ‘Alice Among The Pines’. Dat gevoel van herkenning heeft de 46-jarige Ier toch knap voor elkaar: ondanks die koerswijziging naar een voller geluid, blijft Some Blue Morning een onmiskenbare Crowley-plaat. Is al dat gezeik op de Nederlandse Spoorwegen toch nog ergens goed voor.


Je kunt geen reactie achterlaten.