Parkway Drive @ 013, Tilburg

Door Roy Verhaegh 13 december 2014 Reacties staat uit voor Parkway Drive @ 013, Tilburg

Parkway Drive. Tegenwoordig begint die naam steeds meer als een kledingmerk te klinken gezien de stijgende populariteit van de band. Op iedere festiviteit waar zich vandaag de dag metalcore begeeft is altijd wel een zekere dosis aan shirts van Parkway Drive te bespeuren. Dat er ook daadwerkelijk een band schuilgaat achter deze naam, wordt vanavond na twee jaar weer bewezen in 013 te Tilburg. Ze hebben recentelijk niets nieuws uitgebracht, maar ze vonden het gewoon tijd om ons koude kikkerlandje zo vlak voor de feestdagen nog eens even goed op de kop te zetten.

Aan deathcoreformatie Carnifex om voor het zooitje ongeregeld vanavond te openen. Aan het begin van het jaar hebben zij een nieuwe plaat uitgebracht genaamd Die Without Hope, wat inhoudt dat hier het merendeel van gespeeld wordt. Deze bulldozer aan gitaargeweld is erg overweldigend voor de eerste bezoekers die mondjesmaats binnen druppelen. De band is log, lomp en vooral ontzettend genadeloos. Desondanks weten ze toch al de eerste circlepits op hun naam te zetten, wat ook weer te kennen geeft dat het publiek er zin in heeft vanavond.

Band met de meest actuele ontwikkeling in de gelederen is het Australische Northlane. Zij vonden onlangs een nieuwe frontman in Marcus Bridge, iets wat bekend werd gemaakt met een videoclip voor het nieuwe nummer ‘Rot’. Een sterke introductie op het net, maar op het podium kan hij zijn draai nog niet helemaal vinden in de technische muzikaliteit van zijn bandgenoten. Zijn stem is een stuk melodischer van aard dan die van oud-frontman Adrian Fitipaldes, waardoor ze heel sterk aan Textures doen denken. Let wel, het geheel is net iets technischer en zweveriger, iets wat ook goed naar voren komt met een sterke lichtshow. Grote held in dit alles is de drummer, die naast ontzettend strak trommelwerk de tijd neemt om zijn stokjes de vreemdste capriolen uit te laten halen.

Opmerkelijk is het enthousiasme waar mee de Duitse metalcore van Heaven Shall Burn ontvangen wordt. Het overstijgt zelfs het gejuich en gejoel wat Parkway Drive later zal krijgen. Het mag gezegd worden, ieder beetje enthousiasme is ontzettend terecht. De Duitsers zetten een stevige en solide show neer, waarbij frontman Marcus Bisschoff alle ruimte krijgt om de bezoekers te vermaken. Wat in eerste instantie lijkt op een vreemde beweging richting zijn geslachtsdeel, blijkt later echter lolbroeken met zijn bandgenoten op gitaar. Hij is erg goed bij stem vanavond en heeft er overduidelijk plezier aan. Dat plezier vergaat hem heel even als er in de pit blijkbaar aan ‘violent dancing’ gedaan wordt. Hij dringt er op aan met respect met elkaar om te gaan, terwijl hij vervolgens met zijn collega’s een nieuwe muzikale kaakslag uitdeelt. Het publiek eet uit zijn hand en heeft duidelijk favorieten met nummers als ‘Hunters Will Be Hunted’ of de Edge Of Sanity-cover ‘Black Tears’. Heaven Shall Burn legt de lat behoorlijk hoog voor de Australiërs die hierna het podium mogen bestijgen.

Zij die Parkway Drive als eens eerder gezien en gehoord hebben, hebben vanavond niks gemist. Aangezien ze in twee jaar tijd geen nieuw materiaal hebben uitgebracht, moeten ze dit dus ergens compenseren. Dit doen ze door een show neer te zetten die tot in de puntjes verzorgd is. Op het podium staan vlammenwerpers, het drumstel staat op een verhoging, de show knalt open met confetti en is het geheel aangevuld met verschillende attributen die je veelal op een haven zou aantreffen. Dat is het enige vernieuwende voor vanavond, want verder spelen ze het op safe en laten voornamelijk de laatste twee albums Deep Blue en Atlas aan bod komen. Een gemis hierin is dan wel weer de klassieker ‘Boneyards’. Dit alles neemt overigens niet weg dat de show ouderwets goed is, maar het had ondertussen ook wel iets nieuwerwetser gemogen in de vorm van nieuw materiaal.

Je kunt geen reactie achterlaten.