Jaarlijst 2014: Natasja ter Voert

arewethere.lpout

  1. Sharon van EttenAre We There?
  2. Lykke Li – I Never Learn
  3. iamamiwhoami – Blue
  4. The Raveonettes – Pe’ahi
  5. Kiasmos – Kiasmos
  6. Alvvays – Alvvays
  7. Dum Dum Girls – Too True
  8. The War on Drugs – Lost in a Dream
  9. Ben Frost – A U R O R A
  10. SOHN – Tremors

Goed, ik zal ongetwijfeld weer veel gemist hebben en/of vergeten zijn, maar volgens mij zijn dit de (nieuwe) albums die ik in 2014 het meest heb geluisterd. Of ze dan ook automatisch als de beste albums van het jaar te bestempelen zijn valt uiteraard te betwijfelen. En wie ben ik ook überhaupt om dat te gaan bepalen?

Wel weet ik dat ik van Sharon van Etten en Lykke Li live net zo hard heb genoten als thuis. Ook vind ik dat iamamiwhoami een fantastisch electropop album afleverde met Blue (luister maar naar ‘Blue Blue’ en ‘Chasing Kites’) en The Raveonettes weer een lekker bittere, deprimerende plaat uitbrachten die de naam Pe’ahi mee kreeg. Dat album leunde dan weer wel onkarakteristiek zwaar op (mooie!) ritmes. Datzelfde geldt voor jj‘s laatste, V, die de lijst niet haalde maar toch zeker de moeite waard is.

Twee debuutalbums, die van Alvvays en SOHN, haalden de lijst dan weer wel: voor mij het bewijs dat ieder muziekjaar toch weer mooie al (Alvvays) dan niet (SOHN) nieuwe ontdekkingen voort kan brengen. The War on Drugs (‘Red Eyes’! ‘Eyes to the Wind’!) zal geen verdere introductie behoeven, net zoals het perfect gepolijste, gelaagde album van Dum Dum Girls. Op Too True mag Dee Dee eindelijk laten zien dat zij met haar vocalen vol op de voorgrond een album kan dragen. Tegenvallen doet het resultaat geenszins. En dan zijn er nog twee elektronische albums die bijna niet méér van elkaar hadden kunnen verschillen: de mooie, met minimalistische pianolijnen doorspekte vierkwartsmaten van Kiasmos en de experimentele, ritmische, onheilspellende noise van Ben Frost.

Wanneer ik denk aan wat de lijst (net) niet haalde, denk ik aan WarpaintA Winged Victory for the SullenSt. VincentWoman’s Hour, en How To Dress Well. Combineer dat alles met de mooie nachten in Perron (snif) en Trouw (nog meer snif) en de uitstekende optredens van Tori Amos (onevenaarbaar, solo in het Concertgebouw), Ólafur Arnalds (magisch in het Amsterdamse Bos), en Nils Frahm waar ik dit jaar weer bij mocht zijn, en ik vind dat ik zeker in muzikaal opzicht helemaal niets te klagen heb over 2014. Dus dat ga ik dan ook lekker niet doen.