Jaarlijst 2014: Robin Oostrum

Benji

  1. Sun Kil Moon – Benji
  2. Timber Timbre – Hot Dreams
  3. Sturgill Simpson – Metamodern Sounds in Country Music
  4. Typhoon – Lobi da Basi
  5. Steve Gunn – Way Out Weather
  6. The Notwist – Close to the Glass
  7. Man From the South – Paeonia
  8. Mirel Wagner – When The Cellar Children See The Light Of Day
  9. First Aid Kit – Stay Gold
  10. Together Pangea – Badillac

Aan het begin van 2014 bracht Mark ‘Sun Kil Moon’ Kozelek met Benji zijn beste plaat in jaren uit. “I don’t know what happened or what anyone did / from my earliest memories I was a very melancholic kid.” Dat blijkt wel tijdens het luisteren van Benji, waarin meer dan honderd doden worden bezongen. Heel bijzonder hoe Kozelek vrijwel zonder metaforen, met zijn zachte emotionele zang en ogenschijnlijk eenvoudige gitaartokkeltjes, zo ongeveer alles vertelt wat in hem opkomt. Dat hij daarna ook goed zijn best deed voor de titel asshole of the year zal ik hem in mijn jaarlijst maar moeten vergeven. Favoriete nummer: ‘Ben’s My Friend‘.

De folknoir van Timber Timbre en de mooie countryliedjes van Sturgill Simpson (inclusief een verrassende When In Rome-cover) completeren de top-3. Verder staan er twee Nederlandse platen in mijn top-10: de eerlijke hiphop van Typhoon en de Brabantse alt-country van Man From The South, die op de valreep nog het schitterende Paeonia uitbracht. Ook het vermelden waard van eigen bodem: de Zeeuwse doomfolk van Broeder Dieleman, het tienkoppige chansoncollectief La Très Illustre Compagnie du Chat Noir, de intieme debuutplaat van Remco Jacobs, de melodieuze retropop van Naive Set en de Dylaneske dubbel-EP van halve Deen Bjarke.

Live was ik getuige van een ontploffende festivaltent bij Together Pangea op Best Kept Secret, zag ik met Mirel Wagner het hoogtepunt van Crossing Border en gaf The Notwist twee indrukwekkende indietronicaconcerten in de Melkweg en Hilvarenbeek. Hét concert van 2014 kwam echter van een band die al heel lang geen albumlijstjes meer haalde: de glorieuze comeback van Neutral Milk Hotel in Tivoli Oudegracht bleef dit jaar – en alle vorige jaren – onovertroffen.

Al met al was het bovenin wat krapper dan voorgaande jaren: minder instant classics, weinig platen die ik over vijf jaar in een best of the decade-lijstje verwacht. De breedte compenseert dat ruimschoots: het was lastiger dan ooit om een top-10 samen te stellen. Op naar 2015!