dEUS @ Doornroosje, Nijmegen

Door Robin Oostrum 17 december 2014 1

Wat te doen als één van de invloedrijkste bands uit de Benelux zijn twintigjarige jubileum viert? dEUS doet het rechttoe rechtaan: een verzamelaar (Selected Songs 1994-2014) en een korte tour. Wellicht wat voor de hand liggend, wellicht vooral om de platenmaatschappij een plezier te doen. Enfin, elke motivatie voor een dEUS-show is al snel acceptabel. Dat de Belgen daarbij graag wat nieuwe zalen uitproberen lijkt ondertussen ook geen geheim meer: na optredens in het nieuwe Hedon en het nieuwe TivoliVredenburg staat vanavond het nieuwe Doornroosje op het programma.

Tom Barman herinnert ons er na twee nummers even fijntjes aan: “hallo, wij zijn dEUS en we bestaan twintig jaar!” Vrij uit het Vlaams vertaald: het Belgische vijftal is niet naar Nijmegen gekomen om nieuwe nummers te spelen. Die staan ook niet op Selected Songs, dus veel hoop op nieuw materiaal zal de gemiddelde aanwezige vooraf al niet gehad hebben. Wat krijgen we dan wel voorgeschoteld? Nouja, 19 Selected Songs dus, met ‘Morticiachair’ en ‘Girls Keep Drinking’ aangevuld tot een twee uur durende greatest hits-set waar het gros van de Belgische (en Nederlandse) bands nooit bij in de buurt zal komen. Van het live (te) lang genegeerde ‘Via’ en het door Klaas Janzoons van schurende viool voorziene ‘The Architect’, tot het immer waanzinnig spannende ‘Instant Street’ en het door Mauro Pawlowski met intens gekrijs opgeleukte ‘Fell Off The Floor, Man’. Oja, en dan zijn we pas veertig minuten onderweg.

Even op adem komen dan. Tijd om vast te stellen dat we in twee maanden verwend zijn geraakt in het nieuwe Doornroosje krijgen we niet, maar toch: geluid en licht zijn andermaal van buitengewoon hoog niveau. Er worden twee stoelen op het podium geplaatst – alsof Barman en Pawlowski zelf ook even moeten bekomen van de vliegende start. Goed moment voor wat rustiger akoestisch werk, fijnzinnig begeleid door een slidende Pawlowski op ‘Wake Me Up Before I Sleep’ en ‘Right As Rain’, het oudste nummer dat vanavond op de setlist staat. Mooi, al lijken zowel band als publiek vervolgens wat tijd nodig te hebben om weer dezelfde energie op te brengen als vóór het intermezzo. Via het al jaren succesvol aan elkaar gespeelde duo ‘Nothing Really Ends’ / ‘Bad Timing’ lukt dat nog voor de toegift. Inderdaad al jaren een bekende formule, en toch: dat moment waarop het gitaarjengeltje van ‘Bad Timing’ wordt ingezet… het blijft een briljante vondst. De toegift is er voor de resterende hits: een flink opzwepende ‘Theme From Turnpike’, zoals vaak live beter dan op plaat, ‘Roses’ volgens het recept van ‘Instant Street’ in enkele minuten transformerend van ballade tot noisy chaos, ‘Suds & Soda’ het slotnummer dat iedereen altijd en overal vanuit diens tenen mee wil schreeuwen.

Ja, het is allemaal een tikkeltje voorspelbaar vanavond: naast het akoestische duo halverwege kent de setlist geen verrassingen. We moeten genoegen nemen met de terugkeer van enkele lang genegeerde nummers als ‘Via’ en ‘Eternal Woman’, van nieuwe nummers is al helemaal geen sprake. Een greatest hits-set waarbij ook nog eens de helft afkomstig is van de eerste twee platen. Geen wonder dat de Belgen hier en daar een plichtmatige indruk maken, al lijkt het vroeg bereikte chagrijn bij Tom Barman weer aandoenlijk authentiek wanneer hij zijn technicus met enkele handgebaren – zonder hem een blik waardig te gunnen – sommeert om een afgeschoven pleister op zijn vinger te herstellen. Dat is ook wel weer de kracht van dEUS: zelfs een voorspelbaar hitjes-optreden, sporadisch neigend naar standje automatische piloot, is cool, intrigerend en van ontzettend hoog niveau. Was dit tot dusverre het beste concert in het nieuwe Doornroosje? Waarschijnlijk wel.


Eén reactie »