Ben Howard @ Heineken Music Hall, Amsterdam

Maar liefst drie avonden achtereen staat de populaire Engelse singer-songwriter in de zogenoemde bierhal van Amsterdam. Ben Howard heeft de Heineken Music Hall alle drie de keren weten uit te verkopen. Hoewel de berichten over de eerste avond gisteren nogal wisselend waren, waarbij “Het was een opluchting dat Ben Howard geen toegift gaf” van de Volkskrant de meest heftige was, waren de verwachtingen toch hooggespannen. Zijn laatste release is er namelijk niet zomaar één: waar hij op zijn eerste album en ep’s vrolijke toegankelijke popsongs maakte, richt hij zich nu voornamelijk op wat meer donker werk met veel instrumentale stukken en breekbare vocals. Totaal wat anders dan de folky hitjes, zoals ‘Keep Your Head Up’ en ‘The Wolves’, die omarmd worden door het grote publiek.

De HMH lijkt in eerste instantie niet echt de juiste plek te zijn om een veranderde koers uit te testen. De zaal is toch altijd te onpersoonlijk voor artiesten als Ben Howard, helemaal zonder zijn dansbare hits. Misschien dat hij er daarom bij de eerste paar nummers ook even in moet komen. Openingsnummer ‘Conrad’ is instrumentaal meer dan top, maar Bens aparte stem lijkt ietwat trillerig waardoor de totale sound nog niet helemaal lekker loopt. Gelukkig zijn de visuals achter de band tot in de puntjes uitgedacht. Vooral bij ‘Rivers in Your Mouth’ komen ze perfect tot hun recht. Hoewel er van de muzikanten niets te zeggen valt, begint de band er vanaf de vierde track ‘I Forgot Where We Were’ gezamenlijk pas echt goed in te komen. Het is wel duidelijk dat de gehele set een duister sfeertje zal hebben en dat er voornamelijk nieuw werk gespeeld gaat worden.

Van de twaalf nummers die er vanavond langskomen, komen er slechts drie van eerder werk. Dit zijn niet eens zozeer de hitjes. Het magische ‘Oats in The Water’ en het opzwepende ‘Black Flies’, waarin de samenzang met India Bourne subliem is te noemen, zijn absoluut hoogtepunten van de avond. Evenals het adembenemende nieuwe ‘End of the Affair’ waarin het instrumentale outro haast buitenaards (goed) over komt tot ver achter in de zaal. Voor laatstgenoemde en bij ‘In Dreams’ en ‘Small Things’ gebruikt Ben te pas en te onpas een stemvervormer, wat helaas niet altijd even goed uitpakt. Vooral ‘In Dreams’ wordt bijna een draak van een nummer door zijn robotstem. Het voegt niets toe aan de sobere set van de Engelsman.

Het publiek lijkt bijna opgelucht wanneer de herkenbare tonen van het oude ‘The Fear’ worden ingezet. Er wordt ‘eindelijk’ een hitje gespeeld en dit is dan ook de enige folky song van de avond. De band ontvangt hierna een luid applaus, wat een beetje dubbel opgevat kan worden. Waarom niet net zo’n hard applaus na de meer donkere tracks? Die hitjes hebben we allemaal toch wel een keer gehoord nu? De meiden die eerder gillend vooraan stonden en nu waarschijnlijk wijselijk hun mond hielden bij Ben Howard hebben vanavond waarschijnlijk niet helemaal gekregen wat ze wilden. Is dit verkeerd? Nee. Het is tijd om plaats te maken voor een wat serieuzere sound en een dito publiek. Bens vocals komen toch wel het best tot zijn recht in dit soort strenge nummers. Dat hoorden we al eerder op zijn ep The Burgh Island en enkele nummers van zijn eerste langspeler. Hoewel de show niet vanaf de eerste track gelikt was, hebben de muzikanten er met hun nieuwe werk toch nog voor gezorgd om van de HMH een ingetogen zaaltje te maken. Volgende keer mag je de stemvervormer echter gewoon thuis laten hoor, Ben.

1 Comment

Comments are closed.