Paul Wolinski – Full Bleed

Door Jeffrey Zweep 22 december 2014 Reacties staat uit voor Paul Wolinski – Full Bleed

fullbleed(Mini Album – Sacred Tapes) In 2011 bracht 65daysofstatic-gitarist Paul Wolinski onder het pseudoniem Polinski z’n eerste soloplaat uit. Labyrinths had een hele sfeervolle sound en kon zeer zeker op eigen benen staan, maar werd wel beïnvloed door de fase waarin 65’ zich bevond: het elektronisch georrienteerde We Were Exploding Anyway kende krakers die zelfs op de dansvloer niet zouden misstaan. Daarna sloeg het viertal een andere richting in, want Silent Running en Wild Light kennen beiden meer ambient, samples en noise.

Deels geïnspireerd door de groei die de band heeft gemaakt komt Paul Wolinksi ditmaal onder z’n eigen naam met een noise tape: Full Bleed. De fysieke uitgave is zoals doet vermoeden alleen op tape verkrijgbaar en kent dus een A en een B kant.

Kant A opent met ‘Russian Echo’, waarin golf aan noise wat wegebt. Het is niet echt een nummer –  daarvoor is het te statisch (hah!)- het doet eerder dienst  als een intro wat je bij de lurven pakt, recht op de stoel zet en verteld te luisteren. En net wanneer je gewend bent en stilzit, draait Wolinski de sound hondertachtig graden om en beland je als luisteraar in het claustrofobische pianospel van ‘Piano Room’.

Zo zit je als luisteraar op kant A gevangen tussen eb (noise) en vloed (pianopartijen), waardoor je als luisteraar soms weinig bewegingsvrijheid hebt. De ruimte waarin Wolinski zich op deze zijde zich beweegt is ietwat beperkt, maar hij doet het wel heel goed. Het is zeer vernuftig hoe hij gebruik maakt van pianos die over elkaar struikelen en verdwalen in een doolhof van distortion en hoe noise als een hagelbui bezit neemt van een landschap van samples en atemporale percussie.

Hoe anders is kant B, waar ‘Somewhere Else, Not Here’ van start gaat met een vervagende fieldrecording, alvorens trage geluiden en een gitaargalm het geluidsspectrum overnemen. Langzaam maar zeker gaat dit over in een beatloze beat, traag voortkabbelende samples en afstandelijke glitches. Het mini album eindigt met de title track, het meest uptempo nummer van de tape. Organische beats klauteren over elkaar en over de door drones ondersteunde pianolijn, om vervolgens verzwolgen te worden door white noise. Full Bleed is een stuk experimenteler in vergelijking met Labyrinths, sterker nog: Paul Wolinski heeft zichzelf overtroffen.

Je kunt geen reactie achterlaten.