Jaarlijst 2014: Juliën L’Ortye

Door Julien L'Ortye 31 december 2014 Reacties staat uit voor Jaarlijst 2014: Juliën L’Ortye

lost-in-the-dream_2

  1. The War On Drugs – Lost In A Dream
  2. Sharon Van EttenAre We There
  3. Taylor Swift – 1989
  4. D’Angelo and The Vanguard – Black Messiah
  5. Typhoon – Lobi Da Basi
  6. Angus & Julia Stone – Angus & Julia Stone
  7. Run The Jewels – Run The Jewels 2
  8. Eagulls – Eagulls
  9. Jessie Ware – Tough Love
  10. Sun Kil Moon – Benji

 

 

Niet eerder werd er voor de schrijver dezes zo vroeg in het jaar zulk onomstotelijk bewijs geleverd voor wat de plaat van het jaar moest gaan worden. Aan het einde van een lange werkweek kwam ik thuis, mezelf al de hele dag verheugend op het feit dat ‘de nieuwe The War On Drugs’ luisterbaar was op Spotify. Met andere woorden: de verwachtingen waren nogal hooggespannen. Vanaf het moment dat de drumcomputer op ‘Under The Pressure’ startte, werden deze verwachtingen volledig weggevaagd. Ademloos zat ik een uur lang op de bank te luisteren naar het meesterwerk dat Adam Granduciel en de zijnen hadden gecreëerd.

De top drie wordt gecompleteerd door twee vrouwen die niet meer van elkaar hadden kunnen verschillen. Sharon Van Etten schreef met Are We There een plaat die zo vol van emotie is, dat deze je onophoudelijk kippenvel bezorgt en veelvuldig weet te ontroeren. Zelden schreef Van Etten zo persoonlijk, een insteek die ze ook naar voren liet komen in het interview dat ROAR E-Zine met haar had. Dan Taylor Swift, die met haar magistraal geschreven en geproduceerde 1989 – er is dit jaar geen popplaat die qua niveau ook maar in de buurt komt van dit naar haar geboortejaar vernoemde schijfje – even op koers leek om vrijwel alle records (Eminem, Britney Spears) te gaan verbreken. Dit gebeurde niet, maar doordat Swift weigerde haar plaat op Spotify te zetten – plus en passant haar volledige collectie van de streamingdienst verwijderde – was zij wel degene die de eindeloze discussie over royalties weer nieuw leven in wist te blazen; die nominatie voor TIME’s Person of the Year is dan ook meer dan terecht. Maar wat dat betreft valt mijn objectiviteit wellicht enigszins te betwisten.

Je kunt geen reactie achterlaten.