Björk – Vulnicura

bjork-vulnicura(Album – One Little Indian / Konkurrent) In januari stond hij dan ineens online: de veelbesproken plaat van IJslandse muziekkoningin Björk die officieel pas deze maand uit zou komen. Hoewel de artieste in eerste instantie via social media liet weten niet blij te zijn met de lek, heeft het haar toch goed gedaan: Vulnicura werd direct opgepikt door grote muziekplatformen, social media en muziekliefhebbers. Niet zo heel gek, aangezien deze release één van de sterkste van Björk blijkt te zijn.

Vulnicura is een soort rollercoaster waarbij je eerst tot een hele intense hoogte wordt gebracht in het rake ‘Stonemilker’. We horen Björk op haar breekbaarst: geen ingewikkelde experimenten, geen toegevoegde kunstzinnige melodieën, maar verfijnde instrumenten en haar prachtige stem in een simpele track. ‘Stonemilker’ is, wanneer we kijken naar de releases hier voor, bijzonder eenvoudig en juist dat grijpt meteen aan. Dat er iets veranderd is in de artieste is overduidelijk. Haar breuk met haar man en Amerikaanse kunstenaar Matthew Barney is overduidelijk een rode draad vanaf het begin van de plaat. Zelfs haar vocals lijken verdrietig te zijn in de eerste track.

In ‘Lionsong’ blijven we nog even hangen op deze duizelingwekkende, maar prachtige hoogte. Vooral de lyrics van het tweede nummer zijn enorm sterk en de boodschap is overduidelijk: de relatie staat op springen; “Maybe he will come out of this loving me / Maybe he will come out of this / I smell declarations of solitude / Maybe he will come out of this”. In ‘History of Touches’ gaat dit nog even door. Dit is tevens de eerste track waarin goed te horen is dat producer Arca meegewerkt heeft aan de release: de simplistische doch interessante elektronische sound doet denken aan het geluid van FKA Twigs, voor wie hij tevens een plaat heeft geproduceerd.

Een andere samenwerking op Vulnicura is te horen met niemand minder dan Antony Hegarty in het meer opzwepende ‘Atom Dance’. Onregelmatige maten en kunstzinnig strijkwerk brengen de luisteraars na een enorme emotionele hoogte weer even met beide benen op de grond. De rollercoaster is gaan dalen; de emoties komen los. De hoge stem van Björk past perfect bij de donkere maar warme vocals van Hegarty. ‘Mouth Mantra’ wordt na ‘Atom Dance’ dan weer wat intenser, maar blijft experimenteel. Waar Björk aan het begin van het album nog uit elkaar getrokken leek te worden van verdriet, horen we hier een soort opluchting dat verder vloeit in de bombastische afsluiter ‘Quicksand’. Dit laatste nummer staat qua alles haaks op de eerste track ‘Stonemilker’: het is gewaagd, de beats zijn lekker flink en de zangeres klinkt vastbesloten. De manier waarop ze zinnen als “Hackle this darkness / Up to the light / Where choreographed oxygen / Embroiders the air” uitspuwt is om kippenvel van te krijgen zo sterk.

Een licht album van Björk zullen we nooit meemaken. Hoewel Vulnicura intenser is dan ze ooit heeft gemaakt, blijft ze wel dichtbij haar eigen sound. Ook voor deze release van de kunstzinnige zangeres geldt: je houdt er van of niet. Het is echter wel de eerste keer dat ze een dergelijk sterk en emotioneel album weet te maken, inclusief die gekke bliepjes, rare vocale uithalen en experimentele stukken. Liefdesverdriet is blijkbaar toch nog ergens goed voor.