Dan Mangan + Blacksmith – Club Meds

Club-Meds-Album-Cover-Lo-Res-624x624 (115x115)(Album – City Slang / Konkurrent) Dan Mangan bracht in 2003 zijn eerste EP uit en is sindsdien niet geheel onsuccesvol geweest. Na een aantal jaren hard werken won hij tijdens de Juno awards in 2012 verschillende prijzen, onder andere voor zijn album Oh Fortune. Nadien werkte Mangan samen met een groep muzikanten, onder de naam Blacksmith, aan een nieuw album, Club Meds genaamd. Vergeleken met zijn singer-songwriter-werk is het album een stuk drukker. Volgens het persbericht kan het geluid zelfs worden beschreven als een mist van analoge feedback loops en synths.

Club Meds begint dan ook elektronisch en laat direct horen welke kwaliteiten Blacksmith hiermee in huis heeft. Vervolgens komt de diepe stem van Mangan hier overheen en wordt zo een warm geluid gecreëerd. ‘Offred’ heeft door de instrumentale diversiteit een fijne opbouw, waarbij de ruimte wordt gecreëerd om er verschillende elementen uit te laten springen. Zo is er bijvoorbeeld een mooi gitaarstuk dat uitgebouwd wordt naar een hoger tempo. In deze opbouw komt het samenspel van folk en rock goed tot zijn recht.

Het overgrote deel van Club Meds is vrij ingetogen, maar in het begin ligt het tempo wat hoger. Bijvoorbeeld in het aangename ‘Vessel’, waarin de percussie en samenzang een aanstekelijk deuntje creëren. Maar ook in het ietwat duistere ‘Mouthpiece’ wordt gas gegeven en klinken de gitaarpartijen erg prettig.

Halverwege het album neemt de folk de overhand. De warme stem van Mangan wordt nog steeds gedragen op de aanzwepende elektronische geluiden, maar de diversiteit valt weg. Zo zijn het opeenvolgende ‘Kitsch’, ‘XVI’ en ‘War Spoils’ vrij melodramatisch en halen de flow uit het album. In ‘Forgetery’ wordt de draad weer opgepakt en wordt ook doorgezet tot het einde. ‘Club Meds’ doet een beetje nostalgisch aan door de melodielijnen, het eigenzinnige instrumentatiegebruik en Mangans kenmerkende stem.

Het album wordt met ‘New Skies’ afgesloten, een nummer dat tevens rustig begint, maar een onheilspellende sfeer krijgt wanneer de blaasinstrumenten en synthesizers worden ingezet. En hiermee wordt Club Meds in stijl afgesloten. Nergens echt spetterend en eigenlijk vrij degelijk zelfs, maar toch prettig om naar te luisteren.