Mini Mansions – The Great Pretenders

Door Daan Krahmer 2 mei 2015 Reacties staat uit voor Mini Mansions – The Great Pretenders

ArticleSharedImage-46824(Album – Fiction Records / Universal) De wereldtournee die Queens of the Stone Age de afgelopen jaren rondom …Like Clockwork deden liep vorig jaar op zijn eind. Terwijl opperbaas Josh Homme zich terug heeft getrokken in de Californische woestijn, keert bassist Michael Shuman terug als frontman van zijn sidekick Mini Mansions. Als zingende drummer gooit hij het met bassist Zach Dawes en toetsenist Tyler Parkford over een compleet andere boeg dan zijn moederband. Verwacht geen zompige stonerrock, maar psychedelische Beatlesque-popliedjes. Veel naamsbekendheid kreeg de groep met het titelloze debuut uit 2010 niet, maar kan dat met hulp van bekende vrienden op opvolger The Great Pretenders veranderen?

En laten die bekende vrienden niet de minste zijn. Arctic Monkeys’ Alex Turner en Brian Wilson zingen ieder mee op respectievelijk ‘Vertigo’ en ‘Any Emotions’. Met name de bijdrage van Alex Turner, die ook meeschreef aan het nummer, levert een eigenaardig maar straf popliedje op. Toch is het vooral een prettig eigenaardige, moeilijk te vangen sfeer die ook de rest van deze tien liedjes domineert. Op The Great Pretenders serveert Mini Mansions een cocktail aan verschillende stijlen. Soms klinkt hun mix van psychedelische jaren zestig-pop opgeblazen vrolijk (‘Heart of Stone’) en soms gedateerd (‘Freakout!’). Toch overheerst een sfeer die dikwijls even ongrijpbaar als catchy klinkt. The Flaming Lips, Metronomy en vooral de vroegere MGMT zijn namen die nooit ver weg zijn, maar tevens nergens te dik boven op de sound van Mini Mansions liggen.

De misleidende en eerder genoemde opener ‘Freakout!’ stuitert nog knotsgek alle kanten op, later worden de liedjes pakkender. Vooruitgeschoven ‘Death Is A Girl’ blijkt een prima liedje en in ‘Creeps’ combineert Mini Mansions het tijdloze van The Beatles met het onderkoelde van Queens of the Stone Age. Het resulteert in een merkwaardige en een ambitieuze plaat die – ook na herhaaldelijk beluisteren – over de gehele linie lastig weet te beklijven.


Je kunt geen reactie achterlaten.