Colin Stetson & Sarah Neufeld – Never Were The Way She Was

Door Daan Krahmer 5 mei 2015 Reacties staat uit voor Colin Stetson & Sarah Neufeld – Never Were The Way She Was

Never Were The Way She Was(Album – Constellation / Konkurrent) Ze hebben hun sporen als muzikant dubbel en dwars verdiend: klassiek geschoold saxofonist Colin Stetson en violiste Sarah Neufeld. Vooral Stetson bundelde zijn krachten met een imposante lijst artiesten. Zo was zijn karakteristieke saxofoonspel te horen op platen van onder andere Bon Iver, LCD Soundsystem, The National, Tom Waits, Feist en TV On The Radio. Neufeld is vooral bekend als vast kernlid van Arcade Fire, waar ze sinds Neon Bible (2007) deel van uitmaakt. Niet toevallig kruisten de creative paden van Stetson en Neufeld meermaals bij datzelfde Arcade Fire. De twee dertigers waren dan ook geen onbekenden van elkaar toen de handen ineen werden geslagen voor het samenwerkingsverband dat Never Were The Way She Was heet. Een instrumentale plaat vol zinderende samenzang tussen (bas)saxofoon en viool.

Never Were The Way She Was werd in zijn geheel, in één take, live opgenomen, en dat zegt veel over de kwaliteiten van Stetson en Neufeld. In acht vrijwel geheel instrumentale stukken wordt een avant-gardistische kijk op uiteenlopende genres als jazz, modern-klassiek en elektronische muziek gegeven. Complexe en intelligente sfeerstukken, die vol staan van spanningen die je als luisteraar perplex laten staan. Daarbij lijkt de gelaagde muziek soms regelrecht uit de computer te komen, maar niets is minder waar. Van de diepe drones tot de ijle, woordloze zang en de soms dwingende ritmes; alles is door Neufeld en Stetson zélf ingespeeld en computers waren daarbij niet in zicht.

Des te opvallender klinkt hierdoor de bijzonder spannende single ‘The Rest Of Us’, die evengoed door had kunnen gaan voor een compositie van Jon Hopkins. Een ‘liedje’ dat je genadeloos op de hielen zit en waarbij de ‘percussie’ regelrecht uit de sax van Stetson komt. Samen met ‘And Still They Move’ en het angstaanjagende ‘With The Dark Hug Of Time’ zijn dit de donkerste momenten van de plaat. Laatstgenoemde is dankzij de onalledaagse geluiden – die nog het meest weg lijken te hebben van gepijnigde kreten van olifanten en leeuwen – haast net zo apocalyptisch als de verdoemde stukken van Godspeed You! Black Emperor.

Lichtvoetiger werk is er ook. ‘Won’t Be A Thing To Become’ is minder claustrofobisch en hoopvoller qua toon. Vrij minimalistisch qua opzet ook, maar daardoor niet minder intrigerend. De vrije milde, gemoedelijke opener ‘The Sun Roars Into View’ behoort ook tot één van de meer toegankelijke stukken van de plaat en is wat betreft de manier van aanpak te vergelijken met Steve Reich ten tijden van Music For 18 Musicians. Een gevarieerd werk dus. Voor wie de plaat één keer beluistert, kan de toonzetting soms wat abstract en stuurloos lijken. Voor wie de plaat meer luisterbeurten gunt, gaan er telkens weer nieuwe registers open. Fascinerend met grote F.

Je kunt geen reactie achterlaten.