AC/DC @ Gelredome, Arnhem

Door Dave Coenen 6 mei 2015 Reacties staat uit voor AC/DC @ Gelredome, Arnhem

Het was een gespannen jaar voor AC/DC: gitarist alsmede bandlid van het eerste uur Malcolm Young moest de band noodgedwongen verlaten door de ziekte van Alzheimer (en dus het vergeten van zijn partituren); drummer Phil Rudd bleek mensen met de dood te hebben bedreigd en in het bezit te zijn van drogerende middelen. Om de exits bleken de overgebleven Australische hardrockers weinig geroerd: meteen vond de band goede vervanging in neef Stevie Young (58) op gitaar en oude bekende Chris Slade (68) op drums. En maar gewoon blijven door rocken, zo ongeveer tot ze er bij neervallen. De show in Arnhem waarmee AC/DC haar Rock Or Bust-tournee aftrapt blijkt een klassiek voorbeeld van geen onzin en gewoon spelen, zelfs na een persoonlijk zwaar jaar voor de band.

Na een tot een climax opbouwend animatiefilmpje over brokstukken op Mars (iets met stenen die barsten en woordgrappen) en ruimtereizen komt AC/DC met een knal en vuurwerk op: de legendes staan weer op het podium. Zowel oude klassiekers als nieuwe songs worden luidkeels meegezongen: best verrassend dat het nieuwe werk net zo goed onthaald wordt als het oude. Nummers als ‘Play Ball’ en ‘Rock Or Bust’ passen perfect in een bijna 45 jaar overspannend oeuvre en staan als een huis.

En als je al bijna 45 jaar succesvol bent als één van de grootste rockgroepen op deze aardkloot, dan zijn je hits waarschijnlijk niet op één hand te tellen. De hoogtepunten van vanavond bestaan echter niet uit de hits waarvan de verwachtingen misschien iets te hoog zijn (‘Back In Black’, ‘Highway To Hell’), maar uit de herkenningsmomenten en het gejuich van het publiek wanneer er een hit wordt gespeeld die men bijna zou vergeten tussen al die andere nog grotere nummers en dat spektakel door. Zo zorgt ‘Shoot To Thrill’ voor kippenvel en ‘You Shook Me All Night Long’ is misschien wel het beste meezingmoment van de avond.

Gitaarvirtuoos Angus Young en consorten jagen er een setlist van twintig nummers binnen nog geen twee uur doorheen vanavond. Ook al zijn ze de jongste niet meer (te merken aan de wat lange pauzes tussen de nummers door), er komt een ongelofelijke energie van deze band af. Angus Young zweet zich bijna tot uitdroging toe met zijn bekende duckwalk en een uitgebreide solo op een verhoogde catwalk, spartelend over het podium, liggend in confetti. Zanger Brian Johnson perst zijn samengeknepen stemgeluid niet met al te veel kracht en volume uit zijn longen, maar rent wel van de ene naar de andere kant van het podium. Gitarist Stevie Young en bassist Cliff Williams brullen vol overtuiging hun achtergrondkoortjes eruit en drummer Chris Slade zit de hele avond gefocust te drummen en een beetje eng te kijken achter zijn kit. We kijken niet naar een stel bejaardenrockers, maar naar een stel jonge twintigers. Het spel van de band valt bijna nooit tegen, en als er dan een missertje tussen zit (een rommelige vertolking van ‘Rock ’n Roll Train’), maakt de overgave van de muzikanten aan hun spel dat ruimschoots goed. En doe ze dat maar eens na.

Het publiek lijkt van die energie en overgave soms weinig te merken, of in ieder geval lijkt het minder energie te hebben dan de band zelf. Er zijn genoeg springmomentjes, maar lang lijken ze niet aan te houden. Misschien moet Johnson eens wat vaker gebruik maken van de catwalk en zich niet wegstoppen tussen de gigantische decorstukken of een praatje maken met de Nederlanders tussendoor. Maar dat zit er helaas niet in vanavond. Een werkelijk gestoord publiek als dat in River Plate zes jaar geleden lijkt een utopie in Nederland, maar bij een band als AC/DC liggen de magische momenten binnen handbereik. Vanavond worden die karig aangegrepen.

Een band met hits die generaties ontstijgen en riffs die bijna larger than life zijn zal zich (begrijpelijk) genoodzaakt voelen om te pleasen en gewoon te spelen wat iedereen kent, met geintjes die iedereen van de band kent (een opblaas-Rosie, een gigantische klok tijdens ‘Hell’s Bells’ en vuur bij ‘Highway To Hell’). Toch is het jammer als achteraf blijkt dat minder bekende parels als ‘Miss Adventure’ en ‘Rock The Blues Away’ als “extra’s” op de setlist zijn genoteerd. Misschien zijn dat wel de extra vonken die vanavond net geen hoogspanning veroorzaken. AC/DC werkt volgens een vast successtramien zonder verrassingen en spontaniteit, en daar mag deze band best zowel op worden aangekeken als om worden geprezen. Laten we deze band vooral prijzen om hun spectaculaire shows, gevierde oeuvre en energie.


Je kunt geen reactie achterlaten.