Mikal Cronin – MCIII

Door Tim van Meurs 18 mei 2015 Reacties staat uit voor Mikal Cronin – MCIII

550_mikalcronin_gatefold.indd(Album – Merge Records / Konkurrent) Met de nodige uitzonderingen daargelaten zijn bassisten niet de meest interessante bandleden; bassisten staan niet vaak in de spotlight, die plek wordt al ingenomen door de zanger en wellicht de gitarist, en bas-solo’s zullen een concert niet snel vullen, zoals een drumsolo dat kan doen. Daarom zal het vaak niet heel interessant overkomen wanneer een bassist soloplaten gaat maken. Gelukkig limiteert Mikal Cronin zich dan ook niet tot enkel bassen in de band van garageheld Ty Segall. Zijn soloplaten laten een muzikant horen die zijn sporen heeft verdiend in de garagerock, maar die eigenlijk het liefst gewoon een popalbum wil maken. MCIII zet daarin de trend voort die al op Cronins afgelopen album, MCII, te horen was. Zodoende horen we enerzijds een stevige gitaaruitbarsting, om niet veel later verbaasd te worden door strijkers en blazers.

Helaas zorgt dit voor een ietwat onduidelijk album. Het ene moment zit je rechtop in je stoel door de energie die het album uitstraalt, op bijvoorbeeld het nummer ‘iv) Ready’, om in diezelfde stoel vervolgens weggezakt te luisteren naar een door strijkers te dramatisch klinkend ‘v) Different’. De Romeinse cijfers voor de zes laatste nummers verklappen dat we hier te maken hebben met een conceptalbum binnen een regulier album, wat de consistentie ervan ook niet ten goede komt.

Toch is het niet alleen maar geklaag, aangezien Cronin een flink pakket aan goeie nummers op MCIII heeft weten te krijgen. Opener ‘Turn Around’ zet gelijk een goeie toon door direct zowel gitaren als meer orkestrale instrumenten in te zetten en slaagt erin de luisteraar enthousiast te maken voor meer. Die toon wordt vervolgens doorgezet in ‘Say’, waar de gitaar wat meer naar de voorgrond geduwd wordt. Wat later komen de strijkers, samen met melancholiek, weer keihard terug in ‘I’ve Been Loved’, waarin Cronin zich voor het eerst op het album van zijn echt rustige kant laat horen.

Op het eerste nummer van het conceptdeel van MCIII zet Cronin die weg voort, om vervolgens uit te monden in een conclusie van prachtige noise. ‘ii) Gold’ lijkt daarna op het eerste gehoor op een vrij rechttoe-rechtaan rocksong, maar tegen het einde aan verast de Californiër toch nog even door een ongebruikelijk Grieks instrument genaamde de Tzouras door een gitaarsolo te weven.

Zo ontbreekt het dus op MCIII niet aan ambitie, maar deze komt niet altijd even goed tot zijn recht. Hoogtepunten zijn er in de vorm van ‘ii) Gold’ en ‘Made My Mind Up’, niet geheel ontoevallig dus ook de twee gekozen singles van het album. Deze twee nummers schepten de verwachting van een sterk powerpop/garage-album, maar helaas is deze verwachting niet helemaal ingelost. Een iets kleinere rol voor de strijkers en blazers en daarmee dus ook minder rustmomenten op het album hadden het waarschijnlijk goed gedaan.


 

Je kunt geen reactie achterlaten.