The Soft Moon @ Melkweg, Amsterdam

De duistere neo-post-punk van The Soft Moon, het soloproject van de Amerikaanse multi-instrumentalist en singer-songwriter Luis Vasquez, is wellicht allesbehalve passend op de eerste officiële tropische dag van het jaar. De warme Oude Zaal van de Melkweg in Amsterdam staat op vrijdagavond 5 juni in het teken van donkere synths, melancholische vocals en uiteraard de laatste plaat Deeper.

Hoewel hun derde en nieuwste release een stuk donkerder klinkt dan de voorgangers valt dit live nog niet eens zozeer op. De show is vanaf opener ‘Black’ ritmisch, maar mysterieus: van de duistere klanken van ‘Dead Love’ tot aan aanstekelijk getrommel in ‘Wrong’ en ‘Want’. Het publiek is direct in de ban van Vasquez en zijn kornuiten. Er wordt voorzichtig meegedeind en hier en daar wordt er zelfs een danspasje gemaakt.

Oordopjes zijn zeker geen overbodige luxe vanavond: de muur van geluid die de Amerikanen neer weten te zetten is robuust. Instrumentale nummers zoals het experimentele ‘Inward’ zijn hard en net zo pakkend als de tracks met vocals. Uptempo post-punknummer ‘Wrong’ is zeker één van de betere van de avond. Vasquez laat hierin zien en horen dat hij meer kan dan alleen zingen: hij heeft een goed gevoel voor ritmisch trommelen, waarmee hij menigeen in het publiek weet te betoveren. Het blijkt een uitstekende toevoeging te zijn aan de show: hiermee weten ze zich live net iets meer te onderscheiden van de plaat.

Het optreden kent verder weinig hoogtepunten, maar is een kabbelend geheel van zowel oud werk als nieuwe tracks. Het publiek wordt even meegenomen naar een warme, rokerige underground club in de jaren tachtig inclusief dito publiek. Het geheel is kwalitatief goed, maar Deeper mag dan op de plaat iets obscuurder zijn, live lijkt het allemaal toch best op elkaar. Dit is absoluut niet verkeerd, integendeel. De aanwezigen kregen wat ze konden verwachten: een ruim uur louche post-punk van hoog niveau.