Tigercats – Mysteries

Tigercatsmysteries-300x300(Album- Konkurrent) Indiepop, de term lijkt inmiddels wel het afvalputje van de muziekindustrie, als we het niet meer weten en het niet regelmatig genoeg voorbijkomt op de radio dan is het indie. Lastig dus ook om je als band, die in de indiepopcategorie geschaard wordt, te onderscheiden van al die andere bandjes waar deze stempel opgedrukt wordt. De Britse-band Tigercats bracht in 2012 haar debuut Isle Of Dogs uit: jengelende gitaren, zomerse ritmes, met een wat rauw randje te wijten aan jeugdig enthousiasme. Ook op het tweede album Mysteries houdt de band het luchtig, vrolijke liedjes die klinken als naar beneden dwarrelende bloesemblaadjes. Het jeugdige enthousiasme heeft plaatsgemaakt voor verdieping en op Mysteries gooit de band ook muzikaal wat meer gewicht in de schaal.

Waar veel (indie)bands zich nog wel eens willen verliezen in het aanbod aan technisch vernuft weet Tigercats een perfect gebalanceerd album af te leveren. Mysteries klinkt in niets pretentieus terwijl er toch een behoorlijk arsenaal aan instrumenten en invloeden voorbij komen. We horen blazers op album-opener ‘Junior Champion’, een steeldrum op ‘Laura & Cesar’, violen op ‘Globe Town’ en dan zijn we nog niet eens op de helft van het album. Op ‘So Haunted’ ontspoort de band met zware gitaren, terwijl op ‘Sleeping in the Backseat’ de piano zich als een kabbelend beekje door het nummer weeft. Ook wat betreft zang kiest de band voor de juiste balans. De wat nasale en monotone zang van Duncan Barrett wordt afgewisseld met de lieflijke en fluisterzachte stem van Laura Covic.

Hoewel Tigercats niets nieuws laten horen blinkt Mysteries uit door de nuances en melodieën, de balans tussen hard en zacht, soms zijn gitaarpartijen vlijmscherp dan weer zwieren ze door het nummer. Wat er ook op de agenda mag staan deze zomer, Mysteries is het perfecte gezelschap; slenteren door de stad, de paden op de lanen in, pootjebaden in zee? Het wordt met dit album in het hoofd allemaal zoveel leuker!