Best Kept Secret 2015: dag 1

Daar waren we afgelopen weekend weer, in Safaripark Beekse Bergen. Het is knap hoe Best Kept Secret in twee jaar tijd is uitgegroeid tot een begrip dat zich in spreektaal al laat afkorten: zo waren we vrijdag 19 juni onderweg naar ‘BKS’ of ‘Best Kept’, voor alweer de derde jaargang. Voor de inmiddels vertrouwd aanvoelende stukjes camping met elk hun eigen naar het dierenrijk verwijzende naam, en het inmiddels al even vertrouwde giga-aanbod waar het om – zeer gevarieerd – voedsel gaat. Zoals voorgaande jaren was ROAR weer aanwezig en richten we ons in de terugblik op de muziek.

© Melanie Marsman

The Tallest Man On Earth

Excuses alvast voor het summiere verslag van de vrijdag, waar we door omstandigheden pas tegen het vallen van de avond aanwezig kunnen zijn. En dus trappen we noodgedwongen af met The Tallest Man On Earth. De Zweedse troubadour zagen we in het verleden met speels gemak zalen en festivaltenten inpakken, maar met zijn recentste album Dark Bird Is Home veranderde er iets essentieels: hier betreedt grote man Matsson met een voltallige band het hoofdpodium. Dat moet ongetwijfeld voor meer dynamiek zorgen, en dat doet het deels ook wanneer het volle ‘Sagres’ speels wordt afgewisseld met een meer ingetogen oudje als ‘Like the Wheel’. Toch zijn het enkel de échte solomomenten aan het begin van de set, wanneer Matsson in zijn uppie het nog immer beklemmende ‘Love Is All’ over de weide laat galmen, dat het kippenvel van weleer in gedachten roept. In het langzaam doodbloedende vervolg blijkt het snakken naar nog zo’n moment tevergeefs.

Door naar de jaarlijkse shoegazereünie in de Two. De pioniers van The Jesus & Mary Chain gooien het daar op een bekende truc: je bekendste album integraal vertolken. In die veertig minuten Psychocandy beginnen we dus meteen met klassieker ‘Just Like Honey’. Bij dit soort bands nog wat belangrijker dan normaal: het geluid is godzijdank spathelder. En dus horen we hoe de noise – wat was My Bloody Valentine hen schatplichtig – zich weer ouderwets vermengt met lieve popliedjes. Prima uitgevoerd en voor vele (oudere) aanwezigen eindelijk het moment om deze zo belangrijke shoegazeplaat eens live te aanschouwen, maar anno 2015 niet meer de meest relevante band op het affiche. Wel één van de meest gekopieerde overigens.

The Libertines

The Libertines

Als headliner nog zo’n terugkeer-van-weleer: The Libertines. Met nu, echt, ook Pete Doherty en Carl Barat naast elkaar op het podium. Dat is op voorhand al wat interessanter dan zo’n Doherty-project als Babyshambles dat we hier vorig jaar nog zagen optreden. En welja: de Likely Lads hebben er zin in én zijn – of dan toch minstens op het oog – nuchter. Het resultaat is een langverwacht prima optreden van de Britse gitaarband, een debuterend nieuw nummer op de setlist incluis. Op momenten leidt dat tot uitzinnige publieksparticipatie: van braaf ‘Can’t Stand Me Now’ meeschreeuwen tot een gezellig ogende moshpit vooraan bij het podium. De verwachting/hoop van daadwerkelijk mental gaande Britten wordt echter niet ingelost. Of anders gezegd: wat staat het veld hier leeg. Loop je twintig meter naar achteren, dan ligt de interesse van het gemiddelde – toch al niet massaal toegestroomde – publiek vooral bij rustig in het zand zitten met een biertje. Wanneer op het podium het niveau ook nog eens regelmatig zakt naar rammelniveau met een hoop valse noten, blijft van een gedroomde headliner weinig over. Best wel leuk, niet zo goed.

Met nog weinig hoogtepunten – deels veroorzaakt door onze late aanwezigheid – nemen we alweer afscheid van de eerste dag. Wat op deze vrijdag alvast opvalt: het aantal Belgen lijkt nóg groter dan vorig jaar, zelfs bijna gelijk aan het aantal Nederlanders. Het belooft alvast iets voor de zaterdag, met onder meer Balthazar op het programma.

Tekst: Robin Oostrum
Fotografie: Melanie Marsman (The Tallest Man On Earth) en Kasper Vogelzang (foto homepagina) via Best Kept Secret