Valkhof Festival 2015: Dag 6

Het Amsterdamse zZz is de eerste band die we vanavond op het Valkhof mogen aanschouwen. Björn Ottenheim en Daan Schinkel maken heerlijke groovy psychedelic garagerock met een behoorlijke dosis nonchalance die op bijna ieder nieuw publiek wel werkt, zo bewees hun tour door Amerika al eerder. Het instrumentarium bestaat slechts uit een orgel, een drumstel en wat vervormende effectknoppen en -pedalen, maar dat maakt de feestelijkheid er niet minder op: op het recent verschenen derde album Juggernaut heeft de band stoppen gemaakt in teksten, afwisseling in de toetsklanken en de dosis groove in de songs. Dat is live ook te horen: bijna ieder nummer wordt gegarneerd door een wilde orgelsolo, een tempoverhoging, foute ooh’s en aah’s en teksten van de strekking “When I Come Home / We’re Hitting The Sack Girl”. Het lijkt na drie kwartier spelen alsof de band tot driemaal toe van het podium gaat vertrekken, maar het tweetal lijkt slechts wat dichter bij het publiek te willen en de groeten willen doen aan een aanwezige moeder. Gelukkig dat zZz nog even doorgaat want zo heerlijk ‘cheesy’ en dansbaar worden feestjes zelden. Vooral tijdens ‘LaLaLa’ (een nummer zonder groter vocabulaire dan haar titel) wordt dat duidelijk. zZz verovert langzaam onze harten.

De jonge conservatorium-Amsterdammers The Mysterons hebben een vrij duidelijk, maar wel stukken minder toegankelijk geluid dan de eerdergenoemde band. De wat schelle en lieflijke stem van zangeres Josephine van Schaick lijkt geen perfecte match met de garage-achtige psychklanken (een Hammondorgelsound zoals die van DeWolff zou misschien de beste omschrijving zijn) die de andere muzikanten voortbrengen en daardoor ontstaat het idee dat inspanning om te wennen aan het totaal gedurende deze drie kwartier het van de ontspanning wint. De ambities zijn er zeker en de songs zijn niet zelden bovengemiddeld (Thunderbird 1), maar misschien is het een kwestie van smaak: The Mysterons vallen noch overtuigen vandaag op het Boogpodium.

Het bombastische Noord-Ierse And So I Watch You From Afar begint net zo hard aan haar optreden op het Arc-podium als het eindigt: met een behoorlijke knal. Het is dat het Valkhof Festival zelf geen vuurwerk paraat heeft, deze mannen zijn zelf al een viertal gillende keukenmeiden, nitraten en romeinse kaarsen ineen. De instrumentale rock met wilde vlagen metal en prog zal waarschijnlijk niet iedereen bekoren (toegankelijk is anders), maar wordt met zo’n energie, charme en overtuiging gebracht dat iedereen blijft staan om met open mond toe te kijken naar het schouwspel dat ASIWYFA hier neerzet. Vooral viersnarenkunstenaar Johnny Adger en gitarist Tony Wright brengen hun partijen met volle overtuiging met het nodige geren, gespring, al liggend en while in air. Geen woord tekst in de nummers, enkel verbroederende en heroïsche mannenkreten die het geheel nog alleen maar ondersteunen in kracht. Of er iets blijft hangen van de nieuwe plaat Heir (die vanavond grotendeels voorbijkomt) weten we niet, maar de naam And So I Watch You From Afar is er een die niet veel Valkhof-bezoekers vandaag zullen vergeten.

Over de nachtprogrammering bestaat wat verwarring: staat undergroundlegende Shlohmo nou echt vanavond op de Voerweg? Of is het beatboxer Shlomo uit Engeland? Geen van beiden blijkt de draaiende DJ te zijn gedurende de Planet Rose-avond: het is de Franse techno-DJ Shlømo te zijn (zeer ongelukkig gekozen naam, eigenlijk) die een vermakelijke avond goed afsluit met een minimalistische en soms wat duistere kwaliteitsset. Geen internationale ster dus, maar gewoon een goede DJ.