Oceano – Revelation

Door Lars Kuperus 1 juni 2017 Reacties staat uit voor Oceano – Revelation

revelation-oceano(Album – Sumerian Records) Het deathcoregenre is er een die zoveel clichés heeft opgebouwd dat je er tegenwoordig automatisch vanuit gaat dat er bij elk nummer een generieke breakdown de hoek om komt kijken. Enkele bands weten deze tropes te omzeilen.

Het vijfde studioalbum van de Amerikaanse band Oceano Revelation – gaat verder waar de plaat Ascendants ophield. Dat betekent dat de spookachtige synths weer een rol krijgen; meer nog zelfs dan de vorige keer. De keuze om de melodie meer voorrang te geven is een welkome en geeft naast de onmetelijke bruutheid van de band nog wat extra diepte aan het geheel. De valkuil van deze soundverandering is dat instrumenten elkaar in de weg kunnen gaan zitten. Op sommige nummers is dat ook het geval; de gitaarpartijen worden zo druk dat het in combinatie met de toetsen erg chaotisch klinkt. Gelukkig worden we nog vaak genoeg verblijd met de cliché deathcore chugga-chugga’s die – gek genoeg – veel meer rust geven aan de compositie.

Gevarieerder dan vorige albums is Revelation wel. Drummer Andrew Holzbaur doet meer dan alleen een blastbeat die klinkt alsof er op een koekenpan gemept wordt en durft het aan om zelfs wat moeilijkere ritmiek te gebruiken. De grunts van Adam Warren springen wat meer van hoog naar laag en er wordt op gitaargebied wat meer gesoleerd . Oké, misschien niet heel erg gevarieerd, maar het voelt in ieder geval wat meer ontwikkeld aan. Daarbij maken de synthesizers de plaat gewoon lekker onheilspellend en geven nummers –  zoals het instrumentale ‘Final Form’ – een extra beetje pizazz.

Stukje-bij-beetje weten de gasten van Oceano hun sound interessanter te maken, maar worden nog steeds dik ondergesneeuwd door veel andere hedendaagse deathcore- en extreme metal-artiesten. Wellicht tilt het volgende project deze band naar een nog hoger niveau.

 

Je kunt geen reactie achterlaten.