King Dude @ Molen de Ster, Utrecht

Door Koen Smilde 15 juni 2017 Reacties staat uit voor King Dude @ Molen de Ster, Utrecht

Vanavond is er een optreden op een bijzondere locatie. King Dude speelt een akoestische soloshow in een achttiende-eeuwse houtzaagmolen in Utrecht. Buiten is een kinderboerderij waar dieren rondscharrelen. De bekennend duivelsvereerder ziet er de lol wel van in – neemt Satan tenslotte niet de vorm van een geit aan?

In de knusse molen is een bescheiden podiumpje ingericht, waar de in stemmig zwart geklede King Dude zijn opwachting maakt. Hij is in opperbeste stemming en zwaait vrolijk met een fles whisky door de lucht. Het handjevol soloshows dat King Dude speelt, komt aan het einde van een Europese toer die hij met zijn band ondernam. Hij is zichtbaar in zijn sas met de vrijheid dit hem dit biedt. Een setlist ontbreekt dan ook. Het publiek wordt geacht verzoeknummers te roepen, die hij dan speelt.

De muziek klinkt als een kruising tussen de neofolk van Death In June en de Amerikaanse country van Johnny Cash als deze de duivel in plaats van de heer gevonden had. Doordat de arrangementen van de studioplaten ontbreken klinkt de muziek wat minder zwaar op de hand, wat goed past bij de podiumpresentatie van King Dude. Naarmate zijn fles drank vordert, wordt hij steeds praatgrager.

Gelukkig is er naast zijn grappen genoeg ruimte voor muziek. Ondersteund door repetitief westerngitaarspel bromt, kreunt, jammert en galmt hij zich door nummers als ‘Silver Crucifix’ en ‘Jesus In The Courtyard’. Een klein hoogtepunt is de call and response tijdens ‘Lucifer Is The Light’. “Tell Me What’s That Light?”, vraagt King Dude, waarna het publiek de titel van het nummer scandeert. Eerder grapte hij al dat hij een cult wil oprichten. Gezien het enthousiasme van de zaal zou hem dit weinig moeite kosten.

Dan volgen twee pianonummers die helaas de vaart wat uit de show halen. In de eerste plaats door wat technische problemen, maar daarnaast toont King Dude zich weinig virtuoos op het instrument tijdens de twee trage ballads die hij speelt. Gelukkig is het daarna weer tijd voor een gitaarliedje, waar de King zijn liefde voor een zekere ‘Barbara Ann’ bezingt. Hopelijk is deze dame niet jaloers aangelegd, want wanneer na een ruim uur het optreden voorbij is, verdwijnt de King met twee meisjes backstage.


Je kunt geen reactie achterlaten.