Dead Neanderthals – The Depths

Door Jeffrey Zweep 28 augustus 2017 Reacties staat uit voor Dead Neanderthals – The Depths

deadneanderthals the depths roar(Album / Skull) In 2014 bracht Dead Neanderthals samen met Colin Webster het ziedend harde Prime uit en alles wat daarna kwam leek een voorliefde voor het experiment als thema te hebben. Of het nou het freejazzende materiaal op Worship The Sun, het dronewerk op Craters of de hyperactieve samenwerking met Sly and the Family Drone is, het gaat verder dan de conventionele gebaande paden. Plus: Dead Neanderthals doet wat het zélf wil.

Dus als het tweetal een plaat wil opnemen in een 100 meter lange tunnel, dan is er niemand om ze tegen te houden. Het recept is even simpel als briljant: drummer René Aquarius zat aan het ene eind van de tunnel achter z’n kit, terwijl saxofonist Otto Kokke 100 meter verderop aan het andere eind stond. De tunnel zelf zorgde voor natuurlijke delay, reverb en echo.

Het resultaat is The Depths. Verwacht geen ziedend hard en hypersnel werk als op Prime, dit experiment zorgt voor een compleet nieuw geluid. De plaat opent wat afwachtend, alsof Aquarius en Kokke de ruimte en de galm moeten aftasten. Als luisteraar moet je even inkomen, maar vanaf tweede nummer ‘Descent’ sluipt er een onbeschrijfbare vibe in het geheel. De onderhuidse dreiging ligt er wat dikker bovenop, waardoor de flow niet alleen wat natuurlijker voelt, maar de muziek zelf nóg spannender is.  Alsof je als luisteraar paranoïde aan het worden bent.

De repetitieve saxofoontonen geven samen met de drums die als een donderstorm aanzwellen en afzwakken een hypnotiserende laag, wat versterkt wordt door de ruis en galm die de ruimte aan de muziek meegeeft. Wanneer Kokke z’n noten wat langer rekt in het begin van ‘Glimpse’ en Aquarius’ drumwerk iets afstandelijker klinkt, voelt het geheel nog zwaarder aan. Wanneer aan het einde van het nummer het drumwerk nog beukender is, voelt het geheel bijna sacraal aan.

Op afsluiter ‘Decompression’ is het drumwerk bijna machinaal te noemen en valt de galm nog meer op. Dit in combinatie met de wat meer statische saxofoon-noten, zorgt voor een bijna afstandelijk geheel. Het is een nummer waar je met wat moeite je aandacht bij houdt, maar als je dat doet dan hoor je zoveel prachtige subtiliteiten. Met The Depths levert Dead Neanderthals andermaal een meesterwerk af.

Je kunt geen reactie achterlaten.