Into The Great Wide Open 2017: dag 1

Door Julien L'Ortye 2 september 2017 Reacties staat uit voor Into The Great Wide Open 2017: dag 1

September betekent doorgaans twee dingen: het beste van de Nederlandse ‘zomer’ moet nog komen én het is tijd voor het beste festival van het land. Juist, Into The Great Wide Open, op het prachtige Vlieland. Waar anders kun je, terwijl je bij de wijnbar met uitzicht op het podium zit, geweldige verhalen van de ‘eilanders’ – de inwoners van Vlieland – aanhoren en ondertussen ook nog genieten van geweldige muziek? Precies, nergens. Dit jaar is de line-up van het festival sterker dan ooit, met onder meer Moss, Daughter, Spinvis en Belle & Sebastian op het programma.

Vlak voor die eerste band zien we op het hoofdpodium op het Sportveld Pink Oculus, het Rotterdamse multitalent. Ooit een soapie in Onderweg Naar Morgen, gestudeerd aan dansacademie Lucia Marthas en inmiddels een behoorlijke naam in de Nederlandse muziekwereld. Op plaat laveert ze schijnbaar eenvoudig tussen hiphop, R&B en soul en live is dat weinig anders. Heel druk is het niet, maar dat lijkt Esperanza Denswil weinig te deren: ze communiceert lekker met het publiek, maakt hier en daar ruimte voor goede intermezzo’s van bijvoorbeeld drummer Drummakid en steekt bovenal zelf in een uitstekende vorm. Ze zingt zuiver, vrijwel al haar raps zijn spot on en de summiere begeleidingsband die ze mee heeft, doet ook precies wat je ervan zou verwachten – een prima opener, na die zware donderdagnacht in De Bolder.

Een klein uur later is het tijd voor Moss, ‘s lands ‘beste indieband’. Nou, haal dat ‘indie’ maar weg, want de groep rondom frontman Marien Dorleijn bewijst op Vlieland andermaal ook in het algeméén de beste band van Nederland te zijn. Jongste plaat Strike is, zoals je van Moss mag verwachten, wederom een schot in de roos en misschien wel hun scherpste album tot nu toe. De langspeler werd overladen met vijfsterrenrecensies en als je nog niet door had waarom dat nou toch was, dan weet je het wel na deze show. Kijk en luister maar eens naar setafsluiter ‘My Decision’, waarin Dorleijn zich helemaal laat gaan en het letterlijk uitschreeuwt, waardoor het liedje als de ultieme climax van een steengoede show aanvoelt. De klassieke hit ‘I Apologise (Dear Simon)’ speelt hij in zijn uppie, akoestisch op het podium. Niet per se een goede keuze, gezien de gelaagdheid van de song het zo goed maakt, maar anderzijds wel weer een fraaie draai aan een platgedraaid- en gespeeld nummer – wellicht waren ze er zelf ook een beetje klaar mee. Tsja, als je zo veel goede liedjes hebt als deze Nederlanders, dan is er ook simpelweg weinig dat je nog fout kunt doen. Als je die liedjes dan ook nog eens weet te combineren met een vlijmscherpe liveshow, ben je in feite al de winnaar van de dag.

We spoeden ons snel naar het IJsbaan-podium, dat overigens niets met een ijsbaan te maken heeft: het is gewoon een prachtige plek in een fraai bos, zoals ze dat op Vlieland hier zo goed kunnen. Bij dit podium staat Tamino, de veel bejubelde Vlaamse singer-songwriter, die allesbehalve een typische singer-songwriter is. Iemand uit het publiek vindt het op Radiohead lijken en daarmee heeft de beste man een punt: wanneer alles bij elkaar komt en de registers worden opengetrokken, heeft het er best wat van weg. Het voornaamste fundament voor Tamino’s succes en kwaliteiten is echter zijn stem, waarmee-ie krankzinnig hoog kan, maar die eigenlijk gewoon heel laag en vlak – in de meest positieve zin van het woord – is. Mooi meegenomen is dat de liedjes van deze Egyptische Vlaming ook nog eens prachtig zijn, waardoor het een bijzonder imponerend optreden is. Hoogtepunt is de ontroerende afsluiter ‘Habibi’, waarin Tamino het uiterste van zijn stem vraagt, de volle IJsbaan ontroert en voor collectief kippenvel zorgt. Slechts één EP op zak en dan zo’n show geven. Dat belooft wat.

Na dit ultieme rustmomentje laten we de bak takkenherrie van Idles dan ook even aan ons voorbijgaan en wachten met een glaasje wijn geduldig op het feest dat Foxygen ons gaat brengen. En een feest, dat wordt het – een volksfeest, zou je haast kunnen zeggen. Die compleet maffe frontman, volledig in het wit gestoken en (zo te zien) nog een flinke lading poeder over het gezicht gehaald, waarvan het lijkt alsof-ie ‘ook maar wat doet’, die uitgebreide band met een achtergrondzangeres, blazers, gitaren en slaginstrumenten, het is een grote complexe, gestoorde bende. Misschien is dat wat deze Amerikanen zo goed maakt: je krijgt als het ware een gestructureerde bak aan chaos over je uitgestort. Het is theatraal vermaak van de bovenste plank, maar ook muzikaal zit het piekfijn in elkaar. (Meezing)hit ‘Follow The Leader’ is het nummer waarin alles samenkomt: de geweldige geluidsmix, de blazers, de eenvoudige, maar perfect uitgedachte drums en de zang van charisma-kanon Sam France. Bijzonder boeiend, zo aan het begin van een lange avond.

Even later is het tijd voor Daughter, de band die in vijf jaar tijd nog geen slecht nummer heeft uitgebracht en garant staat voor felle liveshows. Dat is vanavond op het Sportveld niet anders, want de bloedmooie Elena Tonra klinkt weer uiterst getergd. Ze brengen toevallig vandaag een nieuwe plaat (Music From Before The Storm) uit, maar wie veel nieuw werk verwacht, komt bedrogen uit. Het zou zomaar kunnen dat ze zich er nog niet zo vertrouwd mee voelen om nu al zo’n grote show ermee te spelen en dus krijgen we het oude vertrouwde recept. Geen probleem, want daardoor is er wel de garantie voor een show van topniveau. Ieder nummer, nee, iedere noot komt binnen als een mokerslag, mede dankzij het geweldige drumwerk van de Franse drummer Remi Aguilella – zo vlijmscherp en gedoseerd zie en hoor je zelden. Tel daarbij op hoe Tonra met haar armen over elkaar haar teksten in de microfoon staat te blaffen, plus het geweldig gelaagde geluid en je hebt een wereldshow te pakken. Waanzinnig.

De omschakeling naar Hercules & Love Affair is dan ook een flinke, maar gelukkig hebben de Amerikanen – die New York inmiddels hebben verruild voor het wat meer pittoreske Gent – genoeg in petto om zo rond middernacht in de feeststemming te komen. Het gemak waarmee ze het hele veld in beweging krijgen is haast onthutsend, maar de extreem dansbare elektronica is dan ook voor vrijwel iedereen geschikt. Als je zelfs Sharon van Etten opgewekt kunt laten klinken – zie ‘Omnion’, de titeltrack van de dit jaar verschenen plaat – kun je sowieso wel wat, natuurlijk. Daarmee is gelijk het minst uitbundige wel genoemd, want de Amerikanen zetten natuurlijk gewoon het gas erop. ‘Controller’ bijvoorbeeld, waarvan het een raadsel is dat het geen enorme hit is geworden, klinkt live nog veel beter dan op plaat – voor je het weet swing je je panty uit. Of je nou wil, of niet. Dat is wat Hercules & Love Affair met je doet. En dat is helemaal prima.

Je kunt geen reactie achterlaten.