Into The Great Wide Open 2017: dag 2

Door Julien L'Ortye 3 september 2017 Reacties staat uit voor Into The Great Wide Open 2017: dag 2

Zaterdag, tijd voor dag twee van Into The Great Wide Open. Wie een week geleden de weersvoorspellingen bekeek en cijfers zag die niet hoger dan een vijf waren, wordt positief verrast, want ook vandaag straalt de zon en voelen we vrijwel geen nattigheid. Sterker nog: het is goed warm. Wie niet oplet, die verbrandt.

Daarom maar lekker een plekkie in de schaduw voor Kim Janssen, die natuurlijk het ideale startschot voor een festivaldag in huis heeft. De wereldburger – Janssen groeide op in onder andere Bangkok en Kathmandu – heeft zijn stijl de afgelopen jaren stevig aangepast: van hele verstilde en instrumentaal beperkte shows naar dit soort optredens, met een zeer uitgebreide band. Daardoor lijkt het allemaal heel wat – en dat is het ook. Alleen niet op de moeilijke, ingewikkelde manier die je zou kunnen verwachten van een artiest die bij het gerenommeerde Snowstar getekend is. Nee, het blijft allemaal heel toegankelijk op het Sportveld, maar juist dát is het knappe, zeker gezien het uitgebreide gezelschap waar Janssen mee speelt. In ieder nummer werken hij en zijn bandleden toe naar een goede climax, die vervolgens een beetje door blijft sudderen. De liedjes zijn tiptop in orde, de band doet het meer dan goed en de ietwat schuchtere Kim Janssen zingt prachtig. Zoals gezegd: het ideale startschot.

Aan de andere kant: een beetje energie zou ook geen kwaad kunnen. En waar kun je daar beter voor aankloppen dan bij Fresku, die Vlieland samen met Mocromaniac aan doet. Met z’n tweeën zorgen ze voor hét feelgoodoptreden van dit weekend – vooral het voormalige Hydroboyz-lid verrast met zijn buitengewone enthousiasme. Want ja, van de Eindhovenaar (‘Woensel!’) ben je het gewend dat-ie onophoudelijk over het podium stuitert. Het was even afwachten wat dit tweetal nou zou voorschotelen, maar het blijkt het beste van het beste van het repertoire te zijn. ‘Kreeft’, bijvoorbeeld, waarop Fresku haast niet bij te houden is, of werk van zijn naamloze debuutplaat, zoals ‘Kutkop’ en ‘Twijfel’, twee nummers die praktisch tijdloos zijn. De energie die in deze show zit, slaat heel makkelijk over op het stampvolle bos, waardoor de sfeer waanzinnig is. Als de twee tussendoor ook nog Braz en Pietju Bell op het podium halen, is het feest helemaal compleet. Hiphop op Vlieland? Het werkt als een trein.

Bij de IJsbaan, nog zo’n prachtig podium, is het een klein uur later tijd voor Julie Byrne. Misschien wel de beste singer-songwriter die het eiland (en het festival) in jaren gezien heeft. Met alleen haar gitaar (en af en toe een beetje hulp van haar bandgenoot) speelt de Amerikaanse de IJsbaan volledig weg. Letterlijk en figuurlijk overigens, want blijkbaar vindt Into The Great Wide Open hier niet zoveel aan, getuige de enorme leegloop die er plaatsvindt. Als Byrne eenmaal klaar is, zitten er misschien nog honderd man in het bos – geen vetpot. Volledig onterecht overigens, want de controle die ze over zowel haar instrument als haar stem heeft, is verbluffend. Terwijl er hier en daar wat mensen in hangmatten iets aan hun gesteldheid proberen te doen, speelt Byrne precies drie kwartier iedereen stil. Ze valt op geen valse noot te betrappen, zingt eigenlijk stiekem heel vlak, maar met zo’n stem hoef je ook geen gekke dingen te doen. Wereldshow.

Terwijl Jairzinho in De Bolder – als onderdeel van het ‘kinderprogramma’ – voor de tegenvaller van de dag tekent, vlotten wij ons naar het hoofdpodium, waar Nick Mulvey voor ons klaar staat. Het voormalige lid van Portico Quartet, het jazzgezelschap dat ooit voor een Mercury Prize genomineerd werd, sloeg een paar jaar geleden een bijzonder geslaagde soloweg in en bewijst vanavond andermaal waarom het zo geslaagd is. Er is een nieuwe plaat op komst, die ergens volgende week verschijnt en ook daarvan zijn de liedjes weer zo prachtig en zo gelaagd. De Cubaanse invloeden – Mulvey bracht een aantal jaren door in Havana – zijn ook hierop weer goed hoorbaar, zeker als je luistert naar single (en hoogtepunt van deze set) ‘Mountain To Move’, waar prachtige ritmes en een hele subtiele blazer doorheen zitten. Het is alleen maar pracht wat de klok slaat, want ook oudere liedjes, zoals ‘Fever To The Form’ hakken er stevig in. Terwijl de kinderen voor de barrier met een hele grote ballon, of met een bellenblaaspistool staan te spelen, zorgt Mulvey hier probleemloos voor de beste show van het festival. Grandioos.

Gisteren hadden we Hercules & Love Affair, vanavond hebben we Joe Goddard. Die ken je wellicht van zijn geweldige remixes, zoals bijvoorbeeld van eerstgenoemde ‘Omnion’ – ja, die met Sharon van Etten – of bijvoorbeeld van Hot Chip. Solo is Goddard een geval apart, dat het gas flink open trekt op de Open Plek. Da’s maar goed ook, want Vlieland wil niets liever dan dansen. Niet voor niets is het hier stampvol. Goddard leverde eerder dit jaar met Electric Lines voor zijn gevoel zijn eerste echte soloplaat af – en wat voor een. Het mag dan ook geen verrassing heten dat het een prima feestje is, gezien de foutloze set die de dj annex producer annex platenbaas hier weggeeft. Precies wat deze avond nodig had.

Wat deze avond ook zeker nodig heeft, is Belle & Sebastian, een van de twee headliners van het festival. De Schotse groep gaat al twee decennia mee, maar doorgebroken zijn ze natuurlijk nooit écht. Dat maakt het juist weer heel leuk en aangenaam, want Stuart Murdoch en zijn gezelschap wil ook helemaal niet commercieel zijn. Dat gaat ze goed af, want ondanks het gebrek aan hits, spelen ze het ramvolle Sportveld met gemak plat. Het is niet per se de meest ideale spot, zo tegen middernacht aan, maar met een speeltijd van anderhalf uur krijgen ze alle ruimte om te doen wat ze willen. Dat gebeurt dan ook, met een setlist die bestaat uit de fraaiste nummers van hun negen albums tellende repertoire. Alleen: het raakt je gewoon niet helemaal. Muzikaal zit het allemaal piekfijn in orde, heus waar, maar het komt niet echt binnen. Misschien zit ‘m daar ook het probleem met deze band – ze schrijven geweldige liedjes, maar het is niet per se dansbaar en/of spannend. Dat kun je ze gemakkelijk vergeven, want een foutloze show is het wel. De juiste band op de verkeerde plek.

Je kunt geen reactie achterlaten.