Roxeanne Hazes @ Melkweg, Amsterdam

Door Julien L'Ortye 8 september 2017 Reacties staat uit voor Roxeanne Hazes @ Melkweg, Amsterdam

Laten we beginnen met te zeggen dat we de eersten zullen zijn die toegeven dat de debuutplaat van Roxeanne Hazes nou niet per se een meesterwerk is geworden. In Mijn Bloed moet het vooral van de heel behoorlijke producties hebben, maar niet per se van Roxeanne’s zangkunsten en zeker niet van de doodsimpele, soms haast kinderlijke teksten. Echter, wanneer de dochter van de grootste (volks)zanger die dit land ooit gekend heeft, in een stevig gevulde Melkweg haar vuurdoop beleeft, blijkt ze toch van een heel ander kaliber te zijn.

Want wauw, wat een onwijs knappe show geeft de 24-jarige Vinkeveense – dus nee, niet Amsterdamse – hier weg, zeker nadat de zenuwen na een kwartier of wat verdwenen zijn. Die zenuwen zijn aanvankelijk namelijk behoorlijk aanwezig, als ze een beetje paniekerig het publiek in tuurt en tijdens het zingen soms haast een hartverzakking lijkt te krijgen. Daar is helemaal niets mis mee, overigens, al helemaal niet als je het zo weet te romantiseren. “Dit is de allereerste keer dat er mensen speciaal voor mij naar een show komen”, zegt ze met trillende stem, terwijl de tranen haar bijna in de ogen springen. Een mooi moment van pure emotie, dat goed laat zien hoeveel het voor haar betekent dat ze op deze plek mag staan.

Wat volgt is een show vol hoogtepunten, niet in de laatste plaats met dank aan de gastoptredens. Zo haalt ze een van ‘s lands meest veelbelovende talenten, Paul Sinha, het podium op voor ‘Zo Goed’, waaruit weer blijkt hoe goed deze twee stemmen bij elkaar passen. Sinha mag vervolgens ook nog zijn eigen ‘Voor Jou’ zingen, terwijl Roxeanne zichzelf ondertussen even backstage van een nieuwe outfit voorziet – en wat voor een. Waar ze de eerste paar songs in haar rode glitterjurk duidelijk nog moest wennen, keert ze terug in een babyblauwe, latex bodysuit, met daaroverheen een wit-roze bontjas, inclusief heftige zonnebril. “Ik weet dat ik dit eigenlijk niet kan hebben, maar daar heb ik schijt aan.” Preach, girl.

Het publiek eet ondertussen – volkomen terecht – allang wellustig uit haar hand, zeker wanneer ze het verhaal vertelt dat aan ‘Schiet Maar Raak’ ten grondslag ligt. Roxeanne had een moeilijke jeugd waarin ze veel gepest werd en ook nu krijgt ze de meest nare dingen naar haar hoofd gegooid op Instagram. Nu hoort dat er een beetje bij, zeker wanneer je label je zo als ster bombardeert, maar desalniettemin: ellende. Ook uit deze plaat blijkt weer hoe goed de twintiger eigenlijk kan zingen. En eerlijk is eerlijk, er zijn er vanavond maar weinig in deze zaal die dat verwacht hadden.

Ze schudt even later nog maar een hoogtepunt uit haar mouw, wanneer Thijs Boontjes het podium met haar deelt voor zijn geweldige murderballad ‘Ballade Van De Moord’, waarbij de chemie er vanaf spat. Als er in de toegift dan ook nog eens een geweldige versie van ‘Ik Was Toch Je Meisje’ volgt, met daarna óók nog, als bedankje voor alles wat hij voor haar betekend heeft, een cover van vader André, dan is het feest compleet. Een steengoede show – tegen alle verwachtingen in. En da’s misschien alleen nog maar knapper.


Je kunt geen reactie achterlaten.