Noah Gundersen @ Bitterzoet, Amsterdam

Door Liv Krake 16 september 2017 Reacties staat uit voor Noah Gundersen @ Bitterzoet, Amsterdam

Met twee albums, vier ep’s en de nodige populariteit op zak in Amerika waagt singer-songwriter Noah Gundersen de sprong over de oceaan richting het Europese vasteland. Hoewel hij met zijn vorige release Carry The Ghost (2015) menig positieve recensies en reacties kreeg blijkt het echter nog niet genoeg om de kleine Bitterzoet uit te verkopen. Tijd voor een nieuwe plaat met een andere richting: vanavond staat de goedlachse muzikant ter promotie van White Noise in een van de kleinste poppodia van Amsterdam.

Het bijzondere is dat de enkele singles van White Noise die reeds uitgebracht zijn op Spotify een totaal nieuwe sound laten horen mét band. Toch komt Gundersen in z’n eentje op en vertelt hij meteen dat hij een gestripte versie gaat spelen van zijn release. Prima natuurlijk, maar in eerste instantie lijkt dit een ietwat vreemde manier om je nieuwe werk te promoten dat normaal gesproken met een volledige band gespeeld wordt.

Al gauw blijkt dat het een erg aangename manier is om kennis te maken met de nieuwe muzikale baby van Gundersen. Waar het uptempo ‘Bad Desire’ (“My last sad song, it’s a song about sex”) op de plaat hitjespotentie heeft is het op deze manier een prachtige ballad. Ook ‘The Sound’ is een stuk rustiger waarbij de nadruk echt op de vocals liggen in plaats van op de totale sound. Hoewel de avond in het teken van White Noise staat is het door de akoestische setting ook een fijne gelegenheid voor ouder werk. Het is grappig om te zien dat singer-songwriters met de meest gevoelige songs altijd de grootste cynici zijn, zo ook Gundersen. Tussen de liedjes door grapt hij wat af. Dat hij bijvoorbeeld zeker wel een sterke whiskey kan gebruiken om wat losser te worden. Voordat hij het weet staat er een glas op het podium, gehaald door iemand uit het publiek. Even later weer een, handig hoor; muzikant zijn.

Het publiek is muisstil wanneer oudere tracks zoals het prachtige ‘Cigarettes’ en ‘Family’ voorbij komen. Ook deze nummers blijken stripped down een lust voor het oor te zijn. Wellicht een idee om ooit al z’n werk akoestisch uit te brengen, want dat staat hem meer dan goed. Wanneer iemand ‘Nashville’ roept besluit Gundersen zijn aanvraag te vervullen. Op de helft van het nummer weet hij zowaar de tekst niet meer (“It’s been a while!”) wat een hilarisch moment oplevert. Het publiek zingt vervolgens uit volle borst mee met het refrein wat de singer-songwriter zichtbaar goed doet. Hoewel hij genoeg werk heeft om te spelen besluit hij een cover te doen van niemand minder dan Joni Mitchell. Wat volgt is een intrigerende uitvoering van ‘Case Of You’, dat nummer dat James Blake ook eens onder eigen naam uitbracht. Die versie van Blake is mooi hoor, maar die van Gundersen raakt pas echt. Een waardige ‘namaak’.

Voordat hij zijn laatste track inzet zegt hij gortdroog dat hij niet meedoet met die bullshit waarbij je even het podium af gaat en één minuut later terug komt. Hij belooft dat hij snel terug komt mét band om de rest van White Noise te laten horen. Het beste wat Gundersen deze avond echter heeft kunnen doen is zijn band thuislaten, want wat was het akoestisch passend. Juist ook de nieuwe tracks. Well done, Noah!

Je kunt geen reactie achterlaten.