Alvvays @ EKKO, Utrecht

Door Julien L'Ortye 18 september 2017 Reacties staat uit voor Alvvays @ EKKO, Utrecht

Wat is Alvvays toch een leuke band. Met al die niets-aan-de-hand-achtige liedjes zou je haast vergeten dat zangeres Molly Rankin om de haverklap zowat verdrinkt in de melancholie en in feite voortdurend serieuze onderwerpen bezingt. Dat is op tweede plaat Antisocialites heus niet anders – en ondertussen boet het Canadese gezelschap geen moment aan kwaliteit in. Dat blijkt eens te meer in de eerste van twee Nederlandse shows, in een uitverkochte EKKO te Utrecht.

Rankin is sowieso een frontvrouw to die for, zo een waar iedere (relatief beginnende) band van zou dromen. Haar praatjes voelen nooit onoprecht, zelfs niet wanneer ze het heeft over hoe mooi ‘Joet-rekt’ is, ze heeft een stem die perfect bij de janglepop van het vijftal past en dan heeft ze óók nog eens een geweldige uitstraling (lees: ze is bloedmooi en charmant). Enfin, genoeg gekwijl – laten we het hebben over hoe goed Alvvays ook deze avond weer is.

Ruim twee jaar geleden overdonderden de Canadezen Paradiso, toen met de naamloze, steengoede debuutplaat op zak en inmiddels is er weinig veranderd. Het speelplezier is enorm, dat blijkt alleen al uit hoeveel plezier ze onderling met elkaar hebben; zo grapt gitarist Alec O’Hanley dat deze show misschien kan dienen als auditie voor een nieuwe frontvrouw, als Rankin dan toch besluit in Utrecht te willen blijven. Rankin, op haar beurt, vertelt een bijzonder vermakelijk verhaal over een vastgelopen sneeuwscooter, waarin haar vader uiteindelijk een kapot gescheurde Hulk Hogan-pop ontdekte. “I’ll be doing some stand-up across the street later this evening”, giechelt ze. We zouden er nog naar gaan kijken ook.

Leuk, al die hilariteit, maar wordt er ook nog muziek gemaakt? Ja, en hoe. De band is vijf kwartier lang on fire, met een glansrol voor de twee vrouwelijke muzikanten: drummer Sheridan Riley speelt loeistrak en foutloos, terwijl de synths van Rankins jeugdvriendin Kerri MacLellan in het gros van de nummers van niet te onderschatten invloed zijn. En dat tempo! In korte tijd ramt het vijftal er maar liefst zestien eigen nummers doorheen, om uiteindelijk af te sluiten met een sterke cover van het vrij onbekende The Motorcycle Boy’s ‘Trying To Be Kind’, een nummer dat uitkwam toen Rankin welgeteld één jaar oud was.

Het is jammer dat er op die nieuwste plaat (opnieuw) geen échte hit staat, want anders had Alvvays met gemak volgend jaar de Paradiso vol kunnen trekken – en plat kunnen spelen.


Je kunt geen reactie achterlaten.