Indiestadt 2017: Everything Everything @ Paradiso, Amsterdam

Door Julien L'Ortye 25 september 2017 Reacties staat uit voor Indiestadt 2017: Everything Everything @ Paradiso, Amsterdam

Dat het hard kan gaan met artiesten die op Paradiso-festival Indiestadt staan, bewees Declan McKenna vorig jaar al. Toen stond de nog achttienjarige Engelsman in de kleine bovenzaal, dit jaar stond-ie al op Pinkpop en later dit jaar staat er een eigen Melkweg-show op het programma. Een ideale springplank voor je muzikale carrière, zullen we maar zeggen.

Aan de andere kant staan er ook regelmatig bands van wie we daarna vermoedelijk niets meer zullen horen, zoals The Babe Rainbow. In een prop- en propvolle bovenzaal staat de Australische band een beetje te pielen op hun instrumenten, hier en daar wat dromerige zanglijntjes eruit te prutsen om zo een psychedelisch geheel neer proberen te zetten, maar daar slagen ze slechts amper in. De vibe is misschien wel lekker mellow en rustig, zeker in vergelijking met het maniakale slotstuk dat we nog even meepikken van voorganger en landgenote Jen Cloher – tevens de vrouw van Courtney Barnett – maar de liedjes slaan daar een beetje in door. Saaie gitaarlijntjes, melodieën zonder climax, minimale interactie. Kortom: gewoon een beetje suf.

Wie zo’n springplank echter zeker niet (meer) nodig heeft, is Everything Everything. De Engelse artrockers hebben hun plek in de muziekscene inmiddels al ruimschoots bewezen en ook plaat nummer vier, het vorige maand verschenen A Fever Dream, is weer een schot in de roos. Toegegeven, het heeft wat luisterbeurten nodig, maar dat zijn we inmiddels wel gewend van de band rondom zanger Jonathan Higgs, die ook live de boel ontzettend draagt – misschien nog wel meer dan op plaat.

Higgs’ falsetto verbaast je ieder nummer weer. Het gemak waarmee-ie vrijwel iedere noot precies weet te raken en af en toe ook nog eens schakelt naar een wat lagere stem, is ronduit verbluffend. Dat geldt overigens ook voor de rest van de bandleden, want wat is deze band goed op elkaar ingespeeld. Het is allemaal loeistrak (en in een enorm tempo): vijf kwartier, zeventien nummers. Everything Everything draait haar hand er niet voor om. Ze spelen onder meer redelijke klassiekers als ‘Cough Cough’ en ‘MY KZ, UR BF’, afgewisseld met veel werk van de nieuwe plaat en aan de publieksreactie merken, is dat een hele goede mix. Vooral bij die eerste nummers gaat het behoorlijk los, zeker in de voorste rijen zitten her en der wat fans van het eerste uur.

Het is ook niet meer dan terecht dat ze zo los gaan, want het is simpelweg een hele goede show. De band speelt vrijwel foutloos, is ontzettend energiek en het gemak waarmee Higgs vocaal alle kanten op vliegt – in de meest positieve zin van de uitdrukking – is heel indrukwekkend. Het is dat de liedjes van Everything Everything zo erg aan de artsy kant van (indie)rock zitten, want anders hadden ze dit soort zalen met gemak uitverkocht.

Je kunt geen reactie achterlaten.